Gözde Özdemir
@alphesibia
95 okur puanı
Kasım 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Küçük yerlerde küçük hayatlar yaşanıyor. Ve bazı insanlar bunda bir sakınca görmüyor. Ayaklarını nereye bastıklarını bilmeyi seviyorlar. Ama sadece başka insanların adımlarını takip edersen, kendi yolunu çizemezsin. Bir iz bırakamazsın.
Kimse duymadıysa, gerçekten olmuş mudur?
Bir insan arkasında iz bırakamıyorsa, gerçekten var mıdır?
İvan İlyiç'in Ölümü deneyimimDuygu ve Düşünce
Kitap, Tolstoy’un kendi ifadesiyle, "Sıradan bir adamın, sıradan ölümünün kendi gözünden tasviridir."
Düşünce akışı şeklinde ilerleyen hikâyeyi, akışını bozmamak için bir solukta okudum. Kitap boyunca sade bir anlatım içinde, son derece çarpıcı düşünceler olağan bir biçimde dile getiriliyor. Tolstoy, insan ruhunu çırılçıplak görüp analiz edebilme dehasını bu kitapta da açıkça konuşturmuş, hatta adeta şarkı söyletip dans ettirmiş.
Hikâye oldukça hareketsiz; ana karakter İvan İlyiç ise son nefesine kadar "olması gerektiği gibi" bir adam. Kitabı bu kadar değerli kılan, her sayfasının sarsıcı tespitlerle dolu olması.
Mesela, İvan İlyiç’in ölüm haberinin meslektaşları arasında mevki kapma hesaplarına yol açması, hatta ölenin kendileri olmamasından dolayı duydukları sevinç. Bu durum, başkasının ölümü deneyimini çirkin ama gerçek yüzüyle yansıtıyor.
Yine, öğrenciyken yanlış bulduğu davranışların, özendiği insanlar tarafından normal karşılandığını fark ederek bu davranışları kendisinin de normalleştirmesi, vicdanın özgürlüğünü kaybettiği anın yerinde bir tespiti.
Ya da mevkide yükselince, görevinin en çekici yanının, sahip olduğu gücü istediği zaman istediği kadar yumuşatabilmek olduğunu fark etmesi. Bu da kibir tohumlarının atıldığı anı çok iyi gösteriyor.
Doktorunun kendisine yaklaşımıyla, kendisinin mahkemede yargılananlara yaklaşımının birebir aynı olduğunu fark etmesi ise hayatını sorgulamaya başlamasının ilk adımıydı.
Hasta yatağında ona en çok acı veren şeyin, kimsenin ona onun istediği gibi acımaması olması da, dışarıya yansıttığı izlenimle iç ihtiyaçları arasındaki uçurumu yüzüne çarpan çok net bir ifadeydi.
Tolstoy, göstermelik bir hayat sürerken sahte ve yüzeysel ilişkiler içinde, konformist bir mutlulukla yaşadığını sanan bir adamın; sağlığını kaybedince
İvan İlyiç'e en acı gelen şeylerden biri de hiç kimsenin ona onun istediği gibi acımamasıydı: İvan bazen, özellikle de uzun acı dönemlerinin ardından, bunu itiraf etmek ne kadar utanç verici olsa da, kendisine hasta bir çocuğa acınır gibi acınmasını istiyordu. [...] Göğsünü döven gümüşsü sakalıyla koskoca bir mahkeme üyesi olarak böyle bir şeyin kendisi için imkansız olduğunu biliyor, ama yine de istiyordu işte.
