Rumeyse
@amarumeysecim
Şiirli bir yazar…
“Düşünsene bu kitabı bir yerde görüyor ve çalıyorum. Kitabın sahibi beni ihbar ediyor. Polisleri tek suçlunun kitap yazarı olduğunu çünkü kitabı çalmama teşvik ettiğini söylüyorum…” ve bu sözlerinden bir iki hafta sonra öğretmenimin hediyesi olan bu kitabı okuyor ve ilk bölümünde Çat diye karşına karşına böyle bir olay çıkıyor. inanılmaz değil mi?
Çok çok farklı hissettim bu kitabı okurken. Çok unutulmaz bir anı oldu benim için. Ama keşke bu kitabı çalsaydım. Belki daha güzel bir macera olurdu benim için. Ama hediye kitaplar bir başkadır:) kitabın içeriğine gelirsem hikayeler birbirinden ilginçti. İşte Murat gülsoy‘un farkı da bu işte. Çok beklenmedik bir misafir. çok güzel ve keyif alarak okudum. Murat gülsoy’ın kalemi zaten bir farklı yazıyor sanki. İlginç hikayelerle çevrili muazzam bir dil. Öyle alıntılarla buluştum ki hiç ayrılmak istemedim onlardan. Uzun uzun bakıştım çoğu ile kafamda binbir düşünceyle…
Ah 54 numaranın esrarı nasıl bir hayal kırıklığı daha yaşattın ruhuma “ Bana yaşamın anlamını başkalarında aramanın hep hayal kırıklığı getireceğini söyledi…” Bu sözle öyle çok bakıştım ki bakışlarımı görseydin bu sözü geri alırdın 54 numaranın esrarı;(
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsan sade nefes alarak yaşar mı hiç?
Yüreği, duyguları, hisleri ölmüş birine yaşıyor kelimesi ne kadar yakışır ki?
Hepsine kırgın ve üzgünüm fakat kızmayacağım kimseye çünkü hepsi de kendi çapında haklıydı. Ama herkesin ortak bir noktası vardı: susmak. Evet herkes susmuştu gerçeklere. Bazısı söz vererek bazısı da söylenen sözün ağırlığını kaldıramamaktan.
Peki susmak ne kadar iyiydi? Ya da susmak iyi miydi?
Peyami Safa öyle demiyor ama "susmak cevapların en fenasıdır" diyor yalnızız kitabında.
Üzerini örttüğümüz şeyler bir gün kıpırdamayacak mıydı?
"Ve bir gün her şey bitti" dedi Sabahattin Ali, Kürk Mantolu Madonna kitabında. Şimdi ben de söylüyorum her şey bir gün biter, bitti. Bu dünyanın saklısı da bu dünyada açıklandı. Ve sonra bitti...
Hiç bitmesin istedim kitap ama bitti. Murat Gülsoy haklı çıktı yine "her güzel şeyin bir sonu var" demişti Ressam Vasıf'ın Gizli Aşklar Tarihi kitabında. Fakat üzerimdeki etkisi biter mi sanmıyorum. İlk defa bir kitaptan sonra şarkı dinleyip ağladım hem de arabesk...
Beni acılarımla baş başa bıraktı bu kitap. İçimde bastirarak uyuttuğum duygularım uyandı...
Ethem ayna gibiydi sanki onu okurken kendimi görüyor kendimi okuyordum.
Meğer ne acıymış gerçekler...
Aynı çatıyı paylaştığı insanları tanıdığını sanıyor insan. Ah be insan ne çok yanılıyor...
Kimseye söylenmeyen şeyler de vardır. Evet kendisi de dahil insanın...
Yalansızız artık. Hâlâ birkaç sırrımız var. Ama yalansızız.
Uzun bir süreden sonra ilk defa bu kadar duyguyu aynı anda aynı kitapta yaşadım. Bir ara okumak istemedim ağlamaktan. Hatta Emirin bu yaptıklarına hiçbir şey diyememekten dolayı kitabı yarım bırakmayı düşündüm. Ama tabii kitap yarım bırakamama takıntımdan devam ettim. İyi ki de devam ettim. Ama Hasan ve Emirin kardeş oluşu ve bunu hasanın bilmemesi... Of empati kuruyorum çok kötü bir şey. Hala Emire olan öfkem dinmemiş. Hasana yaptıklarını, yapanlara sessiz kalışı çok dokundu... Ama yaşattığını yaşar ya insan tam da bunu yaşadı Emir. Neden pişman olmak için iş işten geçmiş oluyor? Yada pişman olmak için iş işten geçmesi mi gerekiyor?
Neyse bu incelemem Hasana olan sevgimden ve onu burada yaşatmak için yazıyorum.
Sen kitap karakterlerinin en cesurusun. Keşke senin gibi bir dosta sahip olsaydım. Masumluğun ve cesaretin dünya karakterlerinin(biz)de eminim ki imrendiği bir davranış. Her şeye rağmen hala iyi biri olmak mümkün ve sen bunu bize öğrettin. Bu kitabı okuyan herkesin kalbindeki yerin bambaşka olduğuna eminim. En sevdiğim alıntıyla sonlandırmak istiyorum. Ve en sevdiğim karakterin sözleriyle.
"Şey" dedi "Neden adam karısını öldürdü? Daha doğrusu, gözyaşı dökmek için illa da üzülmesi mi gerekiyordu? Soğan koklasa olmaz mıydı?"
Teselli kitabım.kitap bana terapi gibi geldi. Ruhumda, kalbimde yeni çiçekler filizlendirdi. Okuduğum güzel alıntılarla kitaplara özlemlendim. Çok şey öğrendim, öğrendiklerimi tekrar öğrenerek bilgilerimi tazeledim...
Kitap Stefan Zweig'in sözüyle başlıyor Mevlananın güzel hikayesiyle sonlanıyor. kurandan ayetler ve hadisler, yerli ve yabancı sözler, ders alınacak hikayelerden oluşan mükemmel bir kitap. Çok sevdiğim lise öğretmenimden hediyeydi aynı zamanda. Ruhuma serin gelen sayılı kitaplardan. Sevgili okurlar, keyifli okumalar.
"Şimdi beni teselli edecekler ve bana bazı cümle söyleyecekler. Cümleler, cümleler... Fakat söyler misiniz, bana cümlelerin ne faydası dokunabilir?"
Korkuyu beklemek, korkuyla beklemek gereksizdi..İnceleme
Oğuz Atayın okuduğum ilk kitabı. Ve aslında Oğuz Atayla tanıştığım ilk kitap.Korkularından başka silahı olmayan bir adamın, silahları parçalanana kadar mücadele ettiği bir kavga. Bu kavgada anlatılanlar için, aslında bir başka Tutunamayan'ın hikayesidir diyebiliriz. Yalnızlığın, çaresizliğin, kitabı sarıp sarmaladığı mükemmel bir roman. Yazar düşüncelerini öyle güzel ifade ediyor ki değil kendi düşüncelerini çoğu insanın(mesela ben) düşüncelerini anlatıyor.
"Beni anlamıyorlardı. Zarar yok. Zaten beni daha, kimler anlamadı.(s.73)
Türk edebiyatının unutulmamaya mahkûm yazarının unutulmayan eserlerinden..
Keyifli okumalar sevgili okurlar.