Amenna
@amennaa
72 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Sessizce bakıştılar, sanki gözleriyle birbirlerinin içini anlamak istiyorlardı.
Zaten Oblomov yaşlandıkça, kendisine bir çocuk utangaçlığı geliyordu. Dışarı ile bağlantısı azala azala
kendi hayatının dışında kalan her şeyden ürküyor, çekiniyordu. Ama odasının tavamndaki çatırtılardan
korkmuyordu; onlara alışmıştı. Odasındaki kapanık havanın, bütün gün dört duvar arasında oturmanın
sağlığına gece rutubetinden daha zararlı olacağını, durduğu yerde yemek üstüne yemek yemenin insanı
yavaş yavaş çökerteceğini düşünmüyordu; çünkü bunlara alışmıştı; alıştığı şeylerden korkmuyordu.
Alışmadığı şey, hareket etmek, hayata karışmak, adam görmek, öteye beriye koşmaktı. Fazla kalabalıkta
boğulur gibi oluyordu; bir kayığa binse, bir daha karaya ayak basamayacağı kuruntusuna kapılıyordu;
arabaya binse atlar gemi azıya alıp kaçacaklar sanıyordu. Bazen delice korkulara düşüyor, çevresindeki
sessizlikten ürküyor, şaşırıp kalıyor, vücudunu soğuk ürpermeler sarıyordu. Gözleri karanlık bir köşeye
saplanıyor, oradan bir hayalet çıkıverecek sanıyordu.
Puan vermedi·96 syf.·
40 günde okudu
·2023 9. kitabı
Puan vermedi·250 syf.·
52 günde okudu
·2023 8. kitabı
