İyi insanları kötü insanlardan ayıran kapanması imkânsız bir uçurum olduğu fikri iki sebepten ötürü bir huzur kaynağıdır. İlk olarak, bu fikir kötülüğe öz katarak bir nevi ikili mantık yaratır. Birçoğumuz kötülüğü bazı insanlarda olan, bazılarındaysa olmayan bir mevcudiyet, bir özellik olarak algılarız. Kaderlerinin öngördüğü üzere kötü tohumlar nihayetinde kötü meyveler verir. Bizler Kötülüğü, Hitler, Stalin, Pol Pot, İdi Amin, Saddam Hüseyin ve kitle katliamlarında parmağı bulunan diğer politik liderler üzerinden, yani dönemimizin gerçekten kötü despotlan üzerinden tanımlarız. Halbuki daha sıradan, daha az kötülüklerin de farkında olmalıyız: torbacılar, tecavüzcüler, seks kölesi tacirleri, yaşlılar üzerinden dolandırıcılık yapanlar ve kabadayılık taslayarak çocuklarımızın sağlığını etkileyenler...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Öyle çok duyulmadık şey oluyor ki! Bir tuhaflık rüzgârı yalıyor tüm dünyayı... Artık hiçbir şey, ama hiçbir şey beni şaşırtmamalı!
Senin efendin bugün iktidarın
doruğunda olduğunu sanıyor, ama en yüksek dağlar en derin vadilere
bakar.
″Genç dostum, eğer insanların her zaman akıllarıyla hareket ettiklerini varsayarsak, dünyanın gidişatından hiçbir şey anlayamayız. Akılsızlık Tarih′in en güçlü ilkesidir.″
Acaba böyle sevebilir miydim onu, çevremizde, bu kentte ve dünyada hüküm süren şu sarhoşluk olmasaydı?