Aynur
@aminyum
Cogito ergo sum
8/10
Beğendi
·1 saatte okudu
·Okunma: 11 Temmuz 2019 17:58
·2019 30. kitabı
Reklam
KIZ ÇOCUĞU
Kapıları çalan benim
kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler.
Hiroşima'da öleli
oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar.
Saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya savruldu.
Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
kâat gibi yanan çocuk.
Çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin
şeker de yiyebilsinler.
[1956]
Bunların hepsi nereye gitti? diye düşündüm tekrar. O resim nasıl bu manzaraya dönüşmüştü?
Yıllar bizi yenmiş miydi?
Bizi tüketmiş miydi?
Büyük bulutlar gibi geçip, fark etmeyeceğimiz kadar yavaş bir şekilde dağılmışlar mıydı?
