Amok=Kendi saplantısının peşinde kontrolsüzce sürüklenen insan demekmiş.
Kitapta adı geçen doktor bu pişmanlığı biraz abartmış gibi geldi bana
İnsan bazen felaketinden kaçar, bazen de felaketine koşar.
Stefan Zweig’in Amok Koşucusu adlı eseri, insanın saplantılarının ve kontrol edemediği duygularının nelere yol açabileceğini anlatan çarpıcı bir novella. Zweig yine insan ruhunun karanlık taraflarına inmeyi başarıyor ve okuru rahatsız eden ama düşündüren bir hikâye ortaya koyuyor.
Kitabın merkezinde, Güneydoğu Asya’da görev yapan bir doktor ve ona yardım için gelen gizemli bir kadın bulunuyor. Ancak olaylar sıradan bir doktor-hasta ilişkisi olarak başlamıyor. Gurur, öfke, takıntı ve pişmanlık birbirine karıştıkça karakterlerin hayatları geri dönüşü olmayan bir noktaya sürükleniyor.
Kitabı okurken en çok dikkatimi çeken şey, bir anlık kibrin bazen yıllarca sürecek bir felaketin başlangıcı olabilmesiydi. Doktorun verdiği kararlar mantıktan çok yaralanmış egosuyla şekilleniyor. Sonrasında yaptığı her şey ise artık bilinçli bir tercih olmaktan çıkıp bir saplantıya dönüşüyor. Zaten kitabın adı olan “amok” da tam olarak bunu ifade ediyor: Kişinin kendini kaybedercesine bir dürtünün peşinden sürüklenmesi.
Zweig’in en güçlü yanı yine insan psikolojisini anlatmadaki başarısı. Karakterleri tamamen iyi ya da tamamen kötü olarak çizmiyor. Bu yüzden okurken hem kızıyor hem de onları anlamaya çalışıyorsunuz. İnsan doğasının ne kadar karmaşık olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.
Ancak kitabı okurken şunu da düşündüm: Bazı okurlar doktorun davranışlarını romantik ya da fedakârca görebilir. Ben ise bunun daha çok sağlıksız bir takıntının ve kontrolünü kaybetmiş bir zihnin hikâyesi olduğunu düşünüyorum. Her yoğun duygu sevgi değildir. Bazen insan bir başkasına değil, kendi yaralanmış gururuna bağlanır.
Sonuç olarak Amok Koşucusu, kısa olmasına rağmen insanın tutkularının ve saplantılarının sınırlarını sorgulatan etkili bir eser. Zweig’in psikolojik çözümlemelerini sevenler için
Reklam
Kitabın çox sadə görünən bir dili olsada mövzu etibarı ilə mənə ən çox təsir edən əsərlərdən biridir. Həkimin obsesiyası qadının ölümə mane olmasa da sirrini qoruya bilir
Stefan Zweig artıq nə yazıbsa oxuyacam dediyim yazıçıların arasına daxil oldu. İnsanın ən narahat edici və çirkin duyğularının belə bu cür səmimiyyətlə qələmə alınması, narsistliyin, eqonun daha sonra isə çarəsizlik, takıntı və vicdan əzabının mükəmməl hekayəsi..
Nedendir bilmiyorum umutla başlayıp çok sıkılarak okuduğum kitaplardan biri oldu...Belki konu sarmadı belki gereksiz uzatmalar vardı...Ve yine kitabın sonuna doğru atlayarak okudum...Ama sondaki mektup güzeldi...
Okurken hiç sıkılmadığım bir kitap oldu. Olay örgüsü çok güzel ilerledi.
Franz Kafka'nın şu sözü ile kitap üzerine hislerimi aktarabilirim: "Eğer okuduğumuz bir kitap bizi kafamıza vurulan bir darbe gibi sarsmıyorsa, niye okumaya zahmet edelim ki?"
Kesinlikle öneriyorum, okuyun.
Reklam
Reklam