Kimi zaman bir kitap okursunuz ve o kitap içinizi tuhaf bir tür coşkunlukla doldurur ve paramparça olmus dünyanın, hayatta olan tüm insanlar o kitabı okumadan tekrar bir araya gelmeyeceğini hissedersiniz. Kimi zaman da insanlara söyleyemediğiniz Görkemli Izdırap gibi kitaplar vardır, Öyle özel ve nadir ve sizin olan kitaplardır ki sevginizi ilan etmek ihanetmiş gibi hissettirir.
“Yakmadığın sürece seni öldürmezler,” dedi, annem yanımda durduğu sırada. “Ve ben bir tane bile yakmadım. Bu bir metafor tamam mı ? Öldürücü şeyi dudaklarının arasına kadar sokuyorsun ama ona öldürücü olabilicek gücü vermiyorsun.”
"Sen kazandın, ben teslim oluyorum. Ama, bundan sonra sen de ölüsün. Sen benim içimde var oluyordun ve işte, ben ölürken, bizzat sana ait olan bu görüntüyle, bizzat kendini hem de nasıl katlettiğini gör. “