10/10
2026 76. kitabı
Notos dergisinin bu sayısını çok beğendim. Her okurun kitaplığında (digital kitaplığı da olabilir) olmasını isterdim. Lütfen, not alın: Notos - Sayı 27.
1K okurları, eğer, hakikaten kitapları tutkuyla, saygıyla okuyorsanız/dinliyorsanız, derginin bu sayısına bir şans veriniz. Bize bir şeyler anlat da okuyalım diyorsanız, derginin kapak fotoğrafına tıklamanız yeterli olabilecektir diye düşünüyorum.
Yeniden okumak arzusuyla...
Bu kitabı 161. Sayfasında bırakıyorum ilk sayfadan itibaren gereksiz ayrıntılarla dolu o anda dinlenilen şarkıdan içtiği kahvenin nasıl olduğuna kadar anlatıyor biraz anlatırsın hayal etmemiz için ama süreklide olmaz boş yaptığı kısımları çıkarırsan 100 sayfayı bulmaz bu kitap karakterlerinde ne olduğu belli değil hiç biri düzgün yazılmamış bir de sürekli geçmişe git geleceğe gel sıktı bu olay şuan ben kızın hayatının hangi evresindeyim diyordum hep. Kitaba vasat demek isterdim ama vasat bile buna az kalır çok kötü bir kitap tt ta sürekli önüme çıkıyordu kapağıda hoşuma gitmişti diye okumaya başlamıştım ama yok bunu okumaya devam etmemin imkanı yok. İlk kitabıymış mümkünse yazmasın bir daha. Okurken bunu bende yazarım dedim edebi bir şey zaten yok bari olayı uzatmadan anlat ıssız adamın kitabı gibi olmuş adam kızın hayatına giriyor sonra ben kaçıngan bağlanıyorum ayağı (yersen)
Başladığım işi bitirmeyi severim ama bunu bitirmemin imkanı yok zamanıma yazık ve bu kitabı basmak için kesilen ağaçlara yazık (iyi ki e kitap olarak okumuşum)
Puan vermedi·392 syf.·
2026 101. kitabı
Çalınan Kraliçe – Fiona Davis
Herkese selam.
Çalınan Kraliçe, Mısır tarihi ve arkeoloji etrafında şekillenen, geçmişle günümüz arasında gidip gelen bir gizem hikâyesi.
Bu kitapla ilgili çok objektif bir yorum yapabilecek durumda mıyum? Hayır. Çünkü son 100 sayfayı grip olduğum için resmen beynim kapalı halde okudum. Kalan 300 sayfadan anladıklarımla bir şeyleri birbirine bağladım ama “Ne anladın, anlat bakalım?” derseniz şu an anlatamam sjdjdj. Kitapla ilgili değil kesinlikle, benim beynim çalışmıyor jsjsjs.
Onun dışında kitap akıyordu ve merak duygusunu canlı tutmayı başarıyordu. Ama final kısmını sağlıklı bir kafayla tekrar okumam şart gibi duruyor. Çünkü şu an yaşadığım şey daha çok “kitabı bitirdim ama kitap beni bitirdi” hissi.
Puan vermedi
Sessizce Sev Usulca Kainatı Telaşa Vermeden.
Sessizce Sev gözlerinle konuş benimle. Sessizliğin en kuytu köşelerinden gözlerinle seslen bana. Herkesin bağırarak konuştuğu, herkesin her şeyi bildiği dünyada sadece sus.
Seslen ki gözlerimle cevap vereyim sana. Cümlelerimizi kelimeler değil ,bakışlarımız kursun.
Gözlerdeki her bakış; bir cümle ,bir kelime, bir harf, bir nokta olsun mesela...
"Gözler kalbin aynasıdır." Sessizliğin en derinlerinden duygularını, gözlerinle yansıt bana.
Kızgınlığı, nefreti, sevgiyi ,hüznü ,aşkı gözlerinle anlat bana. Sessizce Sev kelimelere ihtiyaç duymadan.
Aşkını kainata haykırmadan ,usulca sessizce sev.
" Oysa aşığın feryadı susuşunda gizlidir."
Sessiz kalır sevdiğine, kainattan habersiz sol yanından izinli.
Ne kadar seviyorsa, gözlerindeki feryat o kadar derindir.
Aşığın tek isteği söyleyemediklerini göz göze gelince bir bakışa sığdırmaktır aslında.
O yüzden anı yaşar. Ne gelecekteki hayallerindedir aklı ne de geçmişin tozlu raflarında.
Şimdidedir aklı hep çünkü kalbinin feryatlarını bir anlık bakışmaya sığdırır.
Sevenlerin göz göze gelişi içindeki aşkı,feryadı, mutluluğu, hüznü anlatmaya başladığı zaman dilimidir.
Ne gelecekte göz göze gelmeyi hayal eder ne de geçmişte göz göze geldiğini hatırlar.
Sadece göz göze olmayı yaşar.
Aşığın zamanı sadece "şimdiki zamandır." Gözlerin, buluştuğu, bakışların konuştuğu zaman dilimini seçer kendine.
Hayat yolculuğundan insanlar sevdalarını hep sol yanında taşır ,sevdasını bulmak istiyorsa eğer her gittiği yerde yanında götürmelidir.
Hayat yolculuğunda sevdasıyla koşmalıdır.
Hayatın tüm güzelliğini heyecanını, hüznünü sol yanında sevdasıyla yaşamalıdır insan.
***
Küçük bir dünyanın içinde koca dünyalar kurduk kendimize. Saygıyı, değer vermeyi, nezaketi unuttuk. Kim olduğumuzu ,nereden geldiğimizi
Kristin Hannah - Mucizeler Yağarken
Kristin Hannahin okuduğum 4. kitabi ve en son Bülbülü okumustum ki bilenler bilir 10 üzerinden 9 belkide 10 puanlık bir kitapti.
Spoiler içerir
Mucizeler yağarken kitabini ilk okumaya basladigimda ne yalan söyleyeyim uyuz oldum, yazar kitap yazmış olmak için yazmış bunu dedim. Çünkü baş karakterimiz Joy kocasının kendisini kız kardeşiyle aldattigina tanık olmasiyla yasadigi zor dönemi atlatmaya çalışırken bir gün kiz kardeşi kapısına gelir hamile olduğunu ve evleneceklerini söyleyip davetiye verir. Gururlu kızımız kaldıramaz tabi öfkeyle kendini yollara vurur ve havalimana gider. Hazırlıksız hiç düşünmeden macera yaşamak ya da uzak kalmak artik neye sayarsaniz atlar bi uçağa.. Uçak kaza yapar kazadan yaralı kurtulur kendine geldiginde kaza mahaline gitmektense oradaki insanlardan kaçar bilmediği yollara düşer. Ha bide uçağa binerken gördüğü bi motelin broşürü onu etkiler. Bu düştüğü yollarin ucunda ne tesadufse o moteli bulur. Yine ne tuhaftır ki motelde müşteri yoktur satılıktır ve sadece baba ve oğlu yasamaktadir. Çok yakin zamanda anne ölmüştür. Çocuk depresiftir annenin hayaliyle zaman gecirir sürekli, yaşıtlarına gore egitim konusunda geri kalmıştır destege ihtiyacı vardir vs. Kızımız çocukla saglam dostluk kurar oyunlar oynar okuma ve yazmayı ogrenmesinde yardımcı olur onu destekler ama bunları yasarlarken babamız kızı umursamaz pek hatta istemez konusmaz ne yaparsa ilişki adina cocugun "hadi baba joya şu olayı anlat", "hadi baba joy da gelsin", "hadi baba joyla dans et" gibi darlamalari üzerine yapar. Joy yakınlaşmaya çalışır adam karşılık vermez ama bu surecte beni irite eden basitce yasadigi evden sehirden uzaklasabilmesi, motelin viraneligine bakinca neler yapılması gerektiğini bilmesi çünkü onunda hep hayaliyMİŞ bir
Cengiz Aytmatov hayatını okuyunca ve Kırgız tarihini tanıyınca anlamlandırılabilecek bir kitap . Hikâye çok iyi olsada bence sembolize ettiği şeyler çok daha önemliydi.
Beyaz Gemi aslında bir sistem eleştirisidir SSCB döneminde komünist rejimin Kırgız halkına baskısını anlatmaktadır.
Hikaye ormanlık bir arazide yaşayan tek çocuk etrafında şekillenir. Çocuğun annesi ve babası ayrılmış ve çocuğu dedesine bırakmışlardır. Çocuğun sembolize ettiği şey ise bu sistemde ki her çocuktur o yüzden hiç bir zaman ismi gecmez.
Dede Mümin ve Damadı Orozkul hikayenin kilit isimleridir. Mümin ismi gibi inançlı, iyi yürekli ve kültürüne bağlıdır Orozkul ise (isminin anlamı Rus kulu demektir ) içki içen, karısına şiddet uygulayan herkesi baskısı altına alan, rüşvet yiyen baskıcı sistemin hikayemizde ki karşılığıdır.
Kırgız halkının yıllar süren baskı rejimi içinde yaşamı yine de kültürlerine bağlılıkları Mümin dede ve Orozkul ile anlat ilm iştir.
Mümin dedenin içten içe baş kaldırmak istemesi ama Orozkul'un güçü ve sevdiklerine zarar verebilecek konumda olması tarihte Ruslara karşı birleşerek direnen Kırgızların büyük kayıplarla ailelerini korumak için Çin tarafına çekilmek zorunda kalmalarıyla benzer bir çaresizlik içermekte.
Kitapta anlatılan Kırgızların Boynuzlu Maral Efsanes Millî kimlik ve bağımsızlığın bir tezahürüdür.
Sonu biraz üzücü olsada anlamı çok büyük .
Hikaye iyi kalmayı yaşama tercih eden bir çocuk etrafında şekillenirken en büyük derside ondan almış oluyoruz . Kötülüğe karşı İyi kalmak bir duruştur.