Demem o ki: Bebek doğumla anne karnından bambaşka bir dünyaya intikal ettiği gibi insan da ölümle bambaşka bir aleme adım atar. Anne karnı dünya hayatının, kabir de ahiret
yaşamının ana rahmidir.
İnsan anne olunca, baba olunca, bir de doğrusu kırkına varınca, hızlı trenle olgunlaşıyor. Öyle zırt pırt, özgürce bunalıma girmiyorsunuz. İnsanın kendisini didik didik harap etmesinin bile bir mevsim varmış meğer…
Yaşamak zorundayız arkadaşım, ilk önce yaşamak… Herkesi kafamıza takarsak ne kafa kalır, ne de bir hayat. Hayatın bitince kimsenin geri gelmediğini ben annem öldüğünde anladım.
Annemin kız kardeşlerim ya da beni azarladıktan sonra affettiği anlamına
gelen o tebessümüne güvenemedim. Bazen unutup rahatlasam da o beyaz maskeye benzeyen yüzün arkasında ne olduğu aklıma geldiğinde vücudumun bir yanı ürperirdi.