Hepimiz hayatın anlamından yoksun, sadece nefret etmek üzere yetiştirilmiş aptal kuklalarız. Oysa annem bana sadece sevmeyi öğretti, şimdiyse nerede hata yaptığımı bilmiyorum.
ALLAH Teala sorumluluğu herkese eşit şekilde vermemiş. Anne babanın sorumlulukları başka, komşunun sorumluluğu başka, çocuğun sorumluluğu başkadır. Herkese statüsüne göre sorumluluk verilmiş. Büyük bir evde oturuyorsan sana misafir ağırlama vazifesi verilmiş demektir. Evin şükrü misafir ağırlamaktır, paranın şükrü zekat vermektir, ilimin şükrü öğretmek, öğrenci yetiştirmek, yazmak anlatmaktır...
Öğlen annem aradı da kalktım yerimden. “Bize gel” dedi. Depresyonumu da alıp çıktım evden. Beni görür görmez “N’oldu?” dedi, “Yok bi’şey” dedim. “Bi’şey var” dedi. Her şey var anne. Uykum var, ağnm var, sızım var, kalbim var, hayal kırıklığım, özlemim var, ağlayasım var, açıp camları bağırasım var, üstümü başımı paralayasım, duvarları yumruklayasım, önüme gelene tekme tokat girişesim var ama Muazzez yok anne. “Ben sana bi ıhlamur yapayım, bi şeyciğin kalmaz” dedi bana. Kahkahalarla güldü depresyonum, içine de bir kaşık siyanür katarsan iyi olur anne.
Sayfa 187
Ve anne çok kolay ikna edilebilir çünkü o, sevgiden başka bir şey değildir. O kalpten başka bir şey değildir. Baba kafadır, mantıktır, nedenlerdir, disiplindir. Baba erkektir ve toplum erkek yapımıdır.
