Horiki ve ben.
Karşılıklı olarak birbirimizi aşağılıyor, birbirimizin değerini aşağı çekiyorduk. Eğer "arkadaşlık" dedikleri şey buysa Honki ve ben "arkadaşlık" timsaliydik.
Ne başkalarıyla tartışabilir ne de kendimi savunabilirdim. Biri beni eleştirse, ilk düşüncem karşımdakinin tamamen ve bütünüyle haklı olması gerektiğiydi, çok büyük bir hata yapmış olmalıydım, her şey bu kadar basitti işte. Bu tür saldırılara uysal bir sessizlik içinde katlanırdım ama içten içe ıstırap içinde kıvranır, dehşetten delirirdim nerdeyse.