Passenger
@anthologist
Kendime tavsiyeler...
“Türk; öğün, çalış, güven”
769 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
İktidarın en büyük hilesi,
kendini kader gibi göstermesidir.
Sanki gökten inmiş bir yasa,
sanki tarihin unutulmaz buyruğuymuş gibi.
Oysa iktidar,
kendi korkusunu halkın kaderi diye satmayı
çoktan öğrenmiştir.
Gerçeği saklamak için
sözleri parlatır, yasaları süsler,
kendi gölgesini ışık diye sunar.
Ve insanlar, gölgenin içindeki karanlığı
fark etmedikçe hile işlemeye devam eder.
Çünkü hile, güçten değil,
görünüşün büyüsünden doğar.
İktidar kırılgan olduğunda,
gücünü değil, illüzyonunu büyütür.
Bazen dine sığınır,
“Bu senin görevin” der.
Bazen ahlâka sığınır,
“Bu senin iyiliğin” der.
Bazen güvenliğe,
“Bu senin korunman” der.
Ama üçü de aynıdır:
Halkın gözünü başka yöne çevirmenin
eski, paslı ama hâlâ iş gören hilesi.
Passenger
Oysa iktidar,
kendi korkusunu halkın kaderi diye satmayı
çoktan öğrenmiştir.
Reklam
İnanç özgürlüğünü kısıtlayan devlet, kendi tehlikesini büyüten devlettir.
Çünkü düşüncesi bastırılmış bir toplum görünüşte itaatkâr olabilir, fakat içten içe öfke biriktirir; ve bu öfke, en sonunda düzeni değil, otoriteyi yıkar.
Passenger
Din ile iktidarın birbirine dolandığı yerde hakikat susar, propaganda konuşur. Yasa, aklın sesi olmaktan çıkar; bir gruba, bir lidere, bir korkuya hizmet eden bir gölgeye dönüşür. Bunun karşısında Spinoza’nın siyasal ilkesi nettir:
Devlet, insanların nasıl inanacağını değil; birbirinin özgürlüğüne zarar vermeden nasıl yaşayacağını düzenlemelidir.
Hiç olmamış...
Aceleye getirilmiş hissi veren, sırf yazmak için yazılmış gibi duran bir roman izlenimi yaratıyor insanda; anlatım didaktikleşerek yazarın mesajını hikâyenin önüne geçiriyor, karakterler yüzeysel kalıyor, duygusal ton tekdüze ilerlediği için roman hızla monotonlaşıyor, olay örgüsü kolayca tahmin ediliyor ve dil yer yer gereksiz süslü bir hâl alarak akıcılığı zayıflatıyor.
Passenger
Yazara saygıdan dolayı bitirme zahmetine girmek karmaşık duygular yarattı.
Mens libera aeternitatis modum respirat.
Sonsuzluğu kavrayamayan insan, kendi korkularını Tanrı’nın sesi sanır.
Passenger
Özgür zihin, ebediyetin nefesini taşır.
Onlar," dedi nihayet, "zihinlerinde hep aynı hikâyeyle yaşarlar. Ne zaman ardışık birkaç olay yaşansa gözlerinin önünde, başka bir yol bilmediklerinden olsa gerek, aralarındaki ilişkiyi de hep bu tek hikâyeye bağlarlar. Onlar yalnız hikâyeler bilirler; bu yüzden de sayısız varlıklar arasında tek, yalnız bir varlık olarak yaşayıp giderler. Kalabalık dedikleri şeyin yalnızlık, yalnızlık dediklerininse kalabalık olduğunu hiç fark etmezler. İşte, bu yüzden, kelimelerin ne kadar tehlikeli olduğunu da bilmezler. Kelimelerin içinde yalnızca, yalnız kelimeler görürler."
Passenger
Kalabalık dedikleri şeyin yalnızlık, yalnızlık dediklerininse kalabalık olduğunu hiç fark etmezler.