Miray Boztemir
@aprilrain
Mother of 
Ege Revan Boztemir
Ege Revan BoztemirEnglish Teacher
Çanakkale 18 Mart Uni. English Language and Literature & Anadolu Uni. International Relations
Adana
Adana, 6 Nisan
849 okur puanıKasım 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İlgilenmek zorunda olduğum bir annem babam, hatta ilaveten bir kayınvalidem, kayınpederim ve çocuklarım olsa ne yapardım acaba? Kime ne kadar yetebilirdim? Kendime ancak yetebiliyorum... Kendime ancak yetiyorum, ancak kendime çare olabiliyorum, o da ne kadar oluyorsa. Şehir, insanın kendini düşünmesine, kendine çare olmasına bile fırsat bırakmıyor ki, annesine babasına çare olsun. Tahsilliyiz belki, iyi okullarda okuduk, sözüm ona kültürlüyüz, yetiştirdik kendimizi, paramız var, yabancı dilimiz var, görgümüz var. Ama çaremiz yok. Bu gerçek. Hepimiz çaresiziz.
Sayfa 223
Reklam
Yattım yatağıma. Aklıma üşüştü düşünceler. Yalnızın işi ne? Yaşlının işi ne? Düşünsün, kursun dursun kendi kendine. Sana bir şey diyeyim mi? Yalnızlığın da yaşlılığın da bin türlü hali var şu dünyada. En beteri, ikisinin bir arada olması, en beteri yaşlı yalnızlığı, öbür bütün yalnızlıkların bitme ihtimali var. Bunun yok. Bundan ancak ölürsen kurtulursun.
Sayfa 100
Sonra kalktım, hazırlandım, işe gittim. Sonra ben de anlatmaya başladım artık. İşyerindekiler nasıl anlatıyorsa, nasıl anlatıp yalnızlıklarının üzerini örtmeye çalışıyorlarsa kelimelerle, cümlelerle, yalanlarla, bahanelerle... Ben de öyle yapmaya karar verdim.
İşe yaradı mı, bilmiyorum. Ama geçti. Artık iyiydim. "Şimdi böyle iyiyim" demişti Selime Teyze. Ben de şimdi böyle iyiydim. Çünkü terk edilmekten daha beter bir şey varsa, o da terk edilme korkusudur. Oldu. Bitti. Rahatladım. Beni terk edecek kimse kalmadı.
Sayfa 94
Katıldığı sergi açılışında konuşulan, olan biten her şeyi heyecanla anlatıyordu bana. "Sanatseverim" diyordu kendisi için. Oysa yalnızdı. Ben onun yalnız olduğunu biliyordum. Sanatı sevmek kendini sevmekten daha kolay geliyordu ona. Hepsi bu.
Sayfa 88
Babaannem eve gidince revani yaptı. Kekini ben çırptım. Dedemin anlattığı Parmak Çocuk masalı aklıma geldi. Çocuğu olmayan kadın hamurdan çocuk yapıyordu kendine. Ben de anne yapıyordum sanki kekten. Revaniden anne... Çok tatlı, şerbetli bir anne.
Bekledim, bekledim... Pişince bekledim, şerbetini dökünce bekledim, soğuyunca bekledim. Revani, anneye dönüşmedi.
Sayfa 39