Çima însanên Mezopotamyayê hertim bi derbeyên xedar hildiweşin? Çima bindestî weha bêdawîn e?
Li milê din ez tu carê tênegihîştim çima ev deverên kevnarê yên miqedes evçend bi kîn û nefretê dagirtî ne? Çima însanên der û dorên Firat û Dîcleyê tevî ku ew bindest in, evçend li dijî hev in, evçend gora hev vedidin?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
... zanîn, kesê ku li jêr e, bilind dike; nezanî, kesê ku li jor e, nizm dike...
Mehmed Uzun
Bi tîrêjên zêrîn ên tavê hişyar dibim.
Şîn im, mîna asîmanê, bîhnfireh, bihîstiyar.
Kesk im, mîna biharê, evîndar, hêvîdar.
Boz im, mîna kevirê, xemgîr, stûxwar.
Sor im, mîna axê, şikestî, birîndar.
Keser im ez, mirin, li enîya însanên botî nivisî.
Bextîyarî me ez, heyat, li axa Mezopotamyayê zayî.
Xizin im ez, hesret, li pey malwêran û derketiyan hîştî.
Evîn im ez, hez, li pey salan, esran, însan û medeniyetan mayî...
Aşk mı insanı budala yapıyor, yoksa yalnızca budalalar mı aşık oluyor?
Hemû keft û lefta jîyanê hîç bû, dawiya ku hîç tu însanekî nikarîbu xwe jê xelas bikira, bi tenê ev bû mirin...