Aram
@aramm
Üşüyorsun; çünkü yalnızsın, içinde gömülü duran ateşi hiçbir insanın yakınlığı alevlendiremiyor. Hastasın; çünkü duyguların en güzeli, insanoğluna bağışlanan en tatlı, en yüce duygu senden uzak duruyor. Aptalsın; çünkü onca acı çekerken gene de mutluluğu yanına çağırmaktan kaçınıyorsun; onun seni beklediği yere doğru bir adım atmaya bile yanaşmıyorsun.
Belki de insanlar kendi kendilerini düşünmek, hayaller kurmak için yeteri kadar yalnız kalamadıklarından anlayışsız oluyorlardı.
Kimsen yoktur, yalnız başına yaşarsın yalnızlığını, bir yandan da sitem ederler, neden aramadın beni, derler. Oysa onlar hiç aramazlar.
Mükemmellik tanrıların sıkıcı ayrıcalığı olmaya devam edecek; ama bu patavatsız ve boktan dünyada her gece son geceymiş, her gün ilk günmüş gibi yaşanacak.
Yaşamak, aynı zamanda yaşamış olduklarını hatırlamak demektir. Yaşadıkça bunalıyorum.