📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Cizre’nin dar sokaklarında çocuk çığlıkları yankılanırdı bir zamanlar. Her köşe başında bir gülüş, her evin önünde bir umut vardı. Ama o günler çok geride kaldı. Çünkü şehir, ağır bir sessizliğin esiri oldu; sokakların taşına barut, evlerin duvarına acı sinmişti.
Cemile, küçücük bir kız çocuğuydu. Gözleri, Dicle’nin en berrak suyunu andırır, gülüşü karanlığı yırtacak kadar güçlüydü. Henüz hayatın baharında, oyuncak bebeklerle oynaması gereken yaşında, gerçek dünyanın en ağır yüzüyle tanıştı.
Bir gece, gökyüzünden yıldız değil, kurşunlar yağdı. Sokaklar bir anda savaş meydanına döndü. Çocuk kahkahaları yerini çığlıklara bıraktı. İşte o hengâmede Cemile, evinin önünde düşen kör bir kurşunun hedefi oldu. Küçücük bedeni yere düştüğünde, bütün Cizre’nin yüreği parçalandı.
Ama acı bununla da bitmedi… Sokağa çıkma yasağı vardı, insanlar evlerinden çıkamıyordu.
Cemile’nin cansız bedeni günlerce evin içinde beklemek zorunda kaldı. Ne bir kefen, ne bir dua, ne de bir mezar nasip oldu hemen. Annesi, yavrusunun bedenini kokmasın diye buz dolu bir derin dondurucuda sakladı. Bir annenin yaşayabileceği en ağır sınav buydu: Evladının soğuyan bedenine bakmak, ama onu toprağa verememek…
Günler geçti, sonunda yasağın arasından bir yol açıldı. Cemile, gözyaşları içinde toprağa verildi. O küçücük mezar, bütün bir şehrin kanayan yarası oldu. Onun adı artık sadece bir çocuk değil, adaletin ve vicdanın sembolü haline geldi.
Cizre sokakları hâlâ sessiz. Çocukların kahkahası eskisi kadar gür değil. Çünkü herkes biliyor ki, Cemile’nin düşen gülüşü hâlâ o sokaklarda dolaşıyor…
Rezan Farqîn
xwedê û wext xelet hatiye xetimkirin
naqosên dêran kerr...
minare kin...
doktrînên dekolte lixwekirî evdal...
sarincên ji baranên derengmayî, derengbarî hatibû damezrandin, bi derbeke neşterê ya dirinde, şolî bûne
barûyên ji evînên nukleerî, di serdabên ji krîstalên rokoko
hatibûn kemilandin qîtik qîtikî bûne, ji xewnên bêxwedî
xeyîdîme, pekiyame û hatime janya, ji nalînên min re vokalîstiyê bike
(ji qevmê pezkoviyan re xew heram e)
...
Rênas Jiyan 🌼