Çok uğraştım, en zayıf ümitlere sarıldım. Fakat hiçbir şey beni bu uçurumun dibine kadar yuvarlanmaktan kurtaramadı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
anlaşılmamak yorar insanı. çırpınmak sürekli, gözlerini geçmişe çevirmek, beklemek ve defalarca düşünmek, düşünmek, düşünmek... ve yine de bir yol, hiç değilse bir patika bulamamak. saçlarını da yolsan, boğazın patlayana kadar çığlık da atsan olmuyor işte, olmuyor bazen. bırak gitsin, neden bırakamıyorsun? aptal değilsin, farkına var artık! daha ölmedin ama mezardasın çoktan. şimdi değilse, ne zaman? zaman geçiyor, her şey gerçekten bitmeden, ne zaman yapacaksın?
bazı gecelerin sabahı zor oluyor. neden böyle bilmiyorum. bilmemekten nefret ediyorum ama çok bilmek de acı veriyor. sakin bir müzik dinliyorum ama bu, güneşin doğmasını sağlamıyor. yalnızlığıma fısıldayan notaların olması güzel. güneş tekrar doğacak mı bilmiyorum. beklerken çürümezsem belki bir gün, doğuşunu seyrederim. şimdilik tozlanmak mühim değil. bir gün, belki her şey...
Sen, bir defa parlayıp sönen yıldız gibi yaşadın. Yıldırımları gökler doğurur, göklerin ise ölmezliği vardır. Bu da benim tesellimdir.
