Görüyorum ki insanları kazanmak için onların beğendiğini beğenmek,sözlerini bilge sözü olarak kabul etmek, kusurlarını övmek, yaptıklarını alkışlamaktan daha iyi bir yol yok.Dalkavukluğu abartmaktan asla korkmamalı.Fazla göze çarpsa da mühim değil.En zarifler daima dalkavukluğa en çok kananlardır.
Yaşanılanlar, görülenler ve öğrenilenler ne kadar acı olursa olsun,macera insanoğlu için büyük bir nimetti.Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk,bu Dünya'nın şahidi olmaktı.
Kitap gerçekten içtenlikle yazılmış.Bir ülkenin insanlarının dini bağnazlığı, aşırı ırkçı bir yaşamı topluma anarşi ve kaostan başka bir şey getirmediği aşikar.Gel gör ki böylesi insanlara kendilerini görmelerini sağlayabil.Acının,zulmün içerisinde yoğrulan Afgan çocuklar ilerde dünya ne verecek atalarından gördüklerini mi yoksa bambaşka bir şey mi.