şura kol
@artsoule
Kitabı okumayanlar incelemeyi okumasınlar lütfen, spoiler içeriyor2023 Okuma Raporları
Türk Edebiyatından okuduğumuz çoğu eserde yadsınamaz bir yanlış evlilik teması vardır. Kırık hayatlar yalnız bu temanın çevresinde değil, bana göre insanın nefsine olan yenilgisini ve hayatın kendine bahşettiği nimetlere olan nankörlüğünü Ömer Behiç sayesinde çok güzel dolaşmış.
İyi baba olamayacak bir erkek eş olarak seçilmemeli ve iyi bir eş olamayan erkek babalığa eriştirilmemeli…sonuna kadar savunacağım bu fikri yıkan bir Ömer Behiç beni derinden sarstı. Böylesine düzgün ahlaklı bir aile babası, şefkatli bir eş nasıl olurda nefsin denizlerinde savrulmaya başlayabilir? Neden bilmem, Ömer Behiç ve Vedide’nin kızları namıdiğer nine kadın, yalnızca babasına dargın hasta bir kız çocuğu değil okuyucu olarak benim adıma da Ömer Behiç’e dargın gibiydi. Vedide karakteri, bazen korkularımızı serbest bırakmamamızın, onları adeta bir dua gibi dilimizden düşürmemenin yanlışlığını bana bir kez daha kanıtladı. Vedide evlat acısını kocasının ihanetiyle beraber yaşarken dünyadan kendini soyutlamış, maneviyata yönelmiş olarak karşımıza çıkar. Onun bu hali şu şekilde tasvir edilir;
“…herkesin hayalinde seccadesinin üzerine kapanıp kıvrana kıvrana ağlayan, boğulup coştukça zehirlenen fakat zehirlendikçe rahatlayan…matem içinde ananın acı manzarası uyanırdı.”
Vedide’nin bu hali evlat acısını düşünen her kadının anlayabileceği türdendir.
Diğer tarafta ise, evladının vefatı sırasında bile, nefsine yenik düşerek defalarca kollarına koştuğu aşığından gelecek bir teselliyi bekleyen, adeta günahına ortakçı olarak bir evlat acısını sokan, sözde acılı babamız Ömer Behiç’i görüyoruz. Ömer Behiç kendisi de bu zayıflığının farkında ve bana asıl acı verici gelen de budur. Ömer Behiç kendi durumunu şöyle özetliyor;
“Kendi kendisine, “Ne garip! Ne garip!” diyor ve insan denen zayıf, âciz şeyin,
Reklam
“En iyisi düşünmemekti. Kaçmaktı. Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey, bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi.”
“Ne yaşadığım hayatı beğeniyor, ne yenisine gidecek kudreti kendimde buluyordum.Her şeye, herkese sadece katlanıyordum.”
“Bir kitaba bu derece muhabbetle bağlandığımı hiç hatırlamıyorum. Feride, Kamran’la olan gönül ilişkisinden çok; hayatı, sergüzeşti ile bana ilham verdi. Genç bir hanımın hayat zorluğu ve çabaları hoşuma gitti ve bir parça yaşama sevinci daha doğrusu yaşama takati buldum. Ayın on beşi kara ise on beşi beyazdır. Gece olmadan gündüz olamaz ve elbet mutlu günlerim gelecek. Kendime bir baş ucu kitabı bulmuş oldum.”
27.07.2022-Celepköy
Hayatımın zor bir döneminde okuduğumdan mı yoksa benim için yazılmış hissiyatı olduğundan mı bilmem, ne zaman başım sıkışsa Çalıkuşu’na sığınırım. Benimle konuşan, hiç görmediğim ve tanımadığım bir çok kadın bana teselli verir. Tıpkı şu cümlelerde olduğu gibi;
“Kızlarım, ümitsiz hastalıkların, mukadder felaketlerin son bir ilacı vardır: tahammül ve tevekkül. Elemlerde bir gizli şefkat var gibidir. Şikayet etmeyenlere, kendilerini güler yüzle karşılayanlara karşı daha az zalim olurlar.”
27.04.2023
Reklam