Didem ︎
@arwenschild_
okuduğum her cümlenin altını senin için çiziyorum
open.spotify.com/user/31acfqbpt5...
Nana - Emilé ZOLAAraştırma-İnceleme
"Bu sabah bir roman okudum, son günlerde pek çok dedikodu yapıldı bu kitap üzerinde, bir yosmanın hayatından söz ediyor." dedi. Sonra başkaldıran bir tavırla sürdürdü: "Yalan bunlarn hepsi. Hem zaten bu pis edebiyattan çok tiksiniyorum ben; sözde bu yeni akım, her șeyi olduğu gibi, doğal haliyle anlatıyormuş. Söylenecek șey var, söylenmeyecek şey var! Hem canım, roman dediğin, insana bir saatlik hoş vakit geçirtmek için yazılmış değil midir?"
Emile Zola bir paragrafla hem kitabı hem de natüralizm akımını anlatıp üstüne koca bir Paris'i de Nana'nın yatağından geçirdi. Helal Olsun! Nana'nın dediği gibi "Söylenecek söz var, söylenmeyecek söz var canımın içi." Edebiyatı böyle pis konulara bulaştırmasını çoğunlukta hoş karşılamayanlar olacaktır elbette. Fakat buradaki mesela Nana'nın sevgilileri değildi hiçbir zaman.
Nana; her erkeği bir tavuk gibi yolup beş parasız bırakan bu kadın en sonunda elde ettiği her erkeği meteliğe kurşun atacak hale getirip başından savıyordu. Hatta ona para bulmak için yolsuzluk yapan mı dersin, ordunun kasasından çalanlar mı dersin, abisine düşman olanlar, batanlar, ölenler...
İstisnasız herkes bu ahlaksızlığa bulaşıp çöktü.
Emile Zola da sanırım Fransa'nın o dönemdeki ahlaki çöküşünü para ve cinsellikle ilişkilendirip son derece "doğal bir üslupla" bu romanı yazmış. Bu kadar doğal, bu kadar her hâli yazmak nasıl bilemiyorum ama okumak gerçekten zordu.
Öleceğini bilmeme rağmen Georges'a çok üzüldüm. Rose ise beni şaşırttı. Bu kadar nefret edip sonra hastalandığımda üç gün üç gece başımda bekleyen düşmanım olursa zehir olsa yutarım. Siz de yutun, tabi böyle bir şey mümkünse.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Her Şey Bir Öğretmeni Sevmekle Başlar - İhsan KartoğluAraştırma-İnceleme
İhsan hocama ne kadar teşekkür etsem az. Onunla tanışıp kitabımı imzalatmaktan çok mutluluk duydum. Kitabımı "değerli meslektaşıma sevgilerle" diyerek imzaladı. Umarım ben de öğrencilerimin kalbinde bu derece var olan ve sevilen bir öğretmen olabilirim. Kitap İhsan hocanın öğretmenliğinin bu 4 yılında öğrencileriyle, velileriyle ve yöneticileriyle yaşadığı anıların bir bütünü aslında. Hocamız yer yer yaşadığı olaylar karşısında görüşünü, duygu ve düşüncelerini de kitaba ekleyerek kitabını beslemiş. Okul ortamının değiştirilmesi, öğrencilerin farklı uyarıcılarla tanışması yolunda elinden geldiğince tüm imkanları seferber eden hocamız sosyal medyanın gücüyle çok büyük kitlelere de ulaşmış, tabi ki bu süreçte inceleme ve soruşturmalara da maruz kalmış. Ama biliyoruz bu yapılan tüm işlerin asıl amacı çocukları sevindirmek ve onların kendilerini keşfetmesi için atılmış adımlardır.
Kitapta özellikle dikkatimi çeken "Kaz Otaranlar" bölümünü okumanızı kesinlikle tavsiye ederim. İnsan doğumdan ölüme kadar geçen sürede eninde sonunda başladığı noktaya geri geliyor. Bu bölüm de bunun somut bir halini anlatmış. Bu bölümü okuyunca İhsan hocanın gözlem yeteneğine hayran kalmamak elde değil. Bu kitabı biz öğretmenlere kazandırdığı için teşekkür ederiz.
ON KÜÇÜK ZENCİ - AGATHA CHRİSTİEAraştırma-İnceleme
Yargıç Wargrave sen neymişsin be! Açıkçası bu 10 kişinin ölmesi etik mi değil mi diye düşünüyor insan. Adalet var mı varsa ne kadar var hiç emin olunamayacak bir konu. Bu adaletin de illa ölümle sağlanması gerektiği taraftarı değilim ben. Vicdanen her gün ölmek daha ağır, belirsiz üstelik tekrar edici. Bu da her bakımdan daha güzel.
Ama Morris hariç adaya giderken veya adada kurbanların çoğunun bir vicdan azabıyla, korkuyla ya da sürekli ölümüne sebep oldukları kişilerin akıllarına gelmesiyle en azından ölüm olmasa da bir ceza aldıklarını düşünüyorum. Bu da bazıları için iyi bir sondu. Bazılarının ölümlerinin daha kesin olmasını da yine hakedilmiş bir son olarak görüyorum. Wargrave de bilemezdi heralde kimin azap çekip çekmediğini. Öyle değil mi? Bu sebeplerle herkesin bir bakıma dışarıdan bir müdahale olsa da sonunu kendisinin yazdığını düşünüyorum. Bakın görüyorsunuz ki hiçbir şey cezasız kalamıyor. Yargıç Wargrave gibi birine denk gelememek umuduyla...
Moby Dick - Herman MelvilleAraştırma-İnceleme
Artık gemideki bir tayfa kadar çok şey bildiğime göre sıra inceleme yazmaya geldi. Bir tayfa kadar çok şey diyorum çünkü Melville, kitapta sadece Ahab'ın intikamını anlatmamış. Balinanın yüzü, kuyruğu, gözleri, iskeleti hatta tarihteki ilk balina çizimlerine kadar anlatıyor. Balina ansiklopedisi desem yanılmış olmam. Bu ansiklopedik bilgiler olay akışının arasında yer aldığı için okuma hızını etkiliyor ama bu bilgiler olmasaydı kitabı daha iyi anlayacağımızı da düşünmüyorum. Melville'in sanki gemideki bir tayfa gibi olayları gerçekçi bir şekilde yansıtması da bir dönem balina avcısı olarak çalışmasından kaynaklanıyor.
İntikam duygusu sizin huzurunuzu, ailenizi, bacağınızı hatta sahip olduğunuz her şeyi bir anda alıp sizi boğup okyanusa gömebilir. Üzüldüğüm şey Ahab bu uğurda her şeyden vazgeçmişken Starbuck'ın her zaman onu bundan vazgeçirmesi ve eve dönmek istemesiydi. Sanırım karakterler arasında en çok ona ve onun ilerigörüşlülüğünün doğru çıkmasına yanıyorum.
"Yalnızca ben kaçıp kurtuldum, sırf size anlatayım diye. Kitabın anlatıcısı İsmael tüm bu yaşananları bize anlatan kişi. Kitapta Pip'in denize düştüğünde öylece bırakılıp akıl sağlığını kaybettiği bölümde bir gün ben de böyle bırakılacağım demişti. Herkes öldü ve gerçekten İsmael'i bıraktılar. Daha dokunaklı olan da İsmael'i Rachel gemisinin bulmasıydı. Başka bir yetimden başka bir yetime...
Mitoloji, din, felsefe ve biyoloji arasında soluksuz bir maceraydı. Övmeden edemeyeceğim kitabın çevirisi gerçekten muazzamdı. Dipnotların çoğu çevirmenin notuydu ve hikâyeyi veya mitik öğeleri açıklama konusunda gayet başarılıydı.
Bu ihtişamlı Leviathan için birçok süslü kelime söyleyebiliriz ama bu büyüklük karşında ne söylesek az kalır. Son sahnede Moby kedinin fareyle oynadığı gibi oynayarak herkesi suyun dibine
Bilge Adamın Korkusu - Patrick RothfussAraştırma-İnceleme
İkinci kitap bittiğinde hâlâ kafanızdaki hiçbir sorunun cevaplanmadığını görüp fantastik okumanın ne demek olduğunu iyi bir şekilde kavrıyorsunuz. İlk kitaptan sonra daha farklı sorunlarla boğuşuruz sanmıştım ama olmadı. Öncelikle birkaç karakterden bahsetmem gerek çünkü kitap içinde hatırı sayılır bölümlere sahipler. Kvothe Vintas'a gittiğinde kendisine çok önemli bir görev verilir sanmıştım ama egolu Maer'in gönül işleriyle uğraşmak tam bir hüsrandı. Tempi ile Ademre macerası güzeldi. Kvothe her zaman sempati yapamayacak dövüşmeyi bir şekilde öğrenmesi gerekiyordu. Gelelim güzeller güzeli Felurian'a. Ben Felurian bölümlerinin çok fazla uzatıldığını düşünüyorum. Ergen bir çocuk bazı duyguları en doruklarda yaşaması çok normal ama ben sempati yapmak, lavta çalmak hatta Ambrose ile uğraşmak isterdim. Bu kısımlar benim pek ilgimi çekmedi açıkçası. Daha önemli bir konuya değinecek olursam Chandrialılar ve Amyrler ile ilgili ne zaman ufak bir ipucu yakalasak ardından hemen farklı olayların içine dalmaktan başka bir şey yapmıyoruz. Örneğin Nina'nın verdiği çizimin üstüne daha çok yoğunlaşılabilirdi.
Hikâyede Denna için çabalamaktan ve ordan oraya savrulmaktan asıl en merak edilen konular hep ikinci planda kalıyor. Üçüncü kitaptan birkaç temennim var. Umarım Kvothe Amyrleri bulup onlara katılır ve ailesinin kanını yerde bırakmaz.Bu kitabın mürver gibi bir tad Hikâyesinin neden bir hancılıkla devam ettiğini de bize açıklar ve üstümüzdeki bu bilinmez yükü kaldırır. Bir de ufak bir merakım daha var Bast, Kvothe ve Felurian'ın oğlu mu değil mi yazar bir de buraya değinirse çok memnun olurum. Yazara teşekkür edemiyorum üçüncü kitap çıkınca bu muhteşem eseri bize hediye ettiği için bol bol teşekkürlerimi sunacağım ama şimdi değil.
Son olarak aysız bir geceden bana bu kitabı