Türk şiirinin en kendine özgü seslerinden biri olan 
Özdemir Asaf’ın aşk, özlem, yalnızlık ve insan ilişkileri üzerine kurduğu şiirlerinden oluşan bir seçki. Kitap, özellikle modern Türk şiirinde kısa ama yoğun anlatımıyla tanınan Asaf’ın duyguları birkaç dizeyle güçlü biçimde aktarabilme yeteneğini ortaya koyuyor.
Güçlü Yönleri
Kitabın en güçlü tarafı, şiirler çoğu zaman ilk bakışta sade görünse de alt katmanlarında yoğun bir duygu ve düşünce barındırıyor. Özellikle aşkı yalnızca romantik bir duygu olarak değil bekleyiş, kayıp, suskunluk ve ulaşılamayan bir arzu olarak işlemesi kitabı etkileyici kılıyor.
Bir diğer güçlü yön, şairin az sözcükle çok şey söyleme becerisi. Pek çok şiir birkaç satırdan oluşmasına rağmen okuyucuda uzun süre kalabilen bir etki yaratıyor. Bu da kitabı akıcı ve kolay okunur hale getiriyor.
Zayıf Yönleri
6/10 puanı düşündüren taraf ise şiirlerin zaman zaman birbirine çok yakın duygusal tonlar taşıması. Sürekli benzer temalar etrafında dönülmesi, kitabın ilerleyen bölümlerinde bir tekrar hissi yaratabiliyor.
Ayrıca yoğun imgesel ve aforizmatik anlatımı her okuyucuda aynı etkiyi bırakmayabilir. Bazı şiirler güçlü ve çarpıcıyken, bazıları fazla kısa kaldığı için okurda tamamlanmamışlık hissi uyandırabiliyor.
Bir diğer nokta, kitapta şiirlerin duygusal derinliği yüksek olsa da çeşitlilik bakımından sınırlı hissettirebilmesi. Eğer okuyucu daha farklı temalar, daha geniş bir poetik dünya bekliyorsa eser tek eksende ilerliyor gibi görünebilir.
Genel Değerlendirme
Türk şiirinde aşkın en zarif ve melankolik anlatımlarından bazılarını sunan, dil ekonomisi açısından oldukça başarılı bir eser. Ancak şiirlerdeki tematik tekrarlar ve her şiirin aynı ölçüde güçlü etki bırakmaması nedeniyle, etkileyici ama bütünüyle
Özdemir Asaf’ın aşk, özlem, yalnızlık ve insan ilişkileri üzerine kurduğu şiirlerinden oluşan bir seçki. Kitap, özellikle modern Türk şiirinde kısa ama yoğun anlatımıyla tanınan Asaf’ın duyguları birkaç dizeyle güçlü biçimde aktarabilme yeteneğini ortaya koyuyor.
Güçlü Yönleri
Kitabın en güçlü tarafı, şiirler çoğu zaman ilk bakışta sade görünse de alt katmanlarında yoğun bir duygu ve düşünce barındırıyor. Özellikle aşkı yalnızca romantik bir duygu olarak değil bekleyiş, kayıp, suskunluk ve ulaşılamayan bir arzu olarak işlemesi kitabı etkileyici kılıyor.
Bir diğer güçlü yön, şairin az sözcükle çok şey söyleme becerisi. Pek çok şiir birkaç satırdan oluşmasına rağmen okuyucuda uzun süre kalabilen bir etki yaratıyor. Bu da kitabı akıcı ve kolay okunur hale getiriyor.
Zayıf Yönleri
6/10 puanı düşündüren taraf ise şiirlerin zaman zaman birbirine çok yakın duygusal tonlar taşıması. Sürekli benzer temalar etrafında dönülmesi, kitabın ilerleyen bölümlerinde bir tekrar hissi yaratabiliyor.
Ayrıca yoğun imgesel ve aforizmatik anlatımı her okuyucuda aynı etkiyi bırakmayabilir. Bazı şiirler güçlü ve çarpıcıyken, bazıları fazla kısa kaldığı için okurda tamamlanmamışlık hissi uyandırabiliyor.
Bir diğer nokta, kitapta şiirlerin duygusal derinliği yüksek olsa da çeşitlilik bakımından sınırlı hissettirebilmesi. Eğer okuyucu daha farklı temalar, daha geniş bir poetik dünya bekliyorsa eser tek eksende ilerliyor gibi görünebilir.
Genel Değerlendirme
Türk şiirinde aşkın en zarif ve melankolik anlatımlarından bazılarını sunan, dil ekonomisi açısından oldukça başarılı bir eser. Ancak şiirlerdeki tematik tekrarlar ve her şiirin aynı ölçüde güçlü etki bırakmaması nedeniyle, etkileyici ama bütünüyle
Özdemir Asaf, Türk şiirinin en kendine has, en minimalist ve düşünsel boyutu en yüksek şairlerinden biri olarak, bu eserinde kelimelerin o bildik sınırlarını paramparça ediyor. Kısa, yoğun ve adeta birer aforizma niteliğindeki dizeleriyle; aşkı, yalnızlığı, insan ilişkilerini ve bireyin kendi içsel çelişkilerini muazzam bir matematiksel zekayla işliyor.
Kitaba adını veren ve insana saymayı, beklemeyi, zamanı ve eksilmeyi yeniden düşündüren o felsefi yaklaşımıyla yazar; kelime oyunlarının arkasına gizlenmiş derin bir hüzün ve ironi barındırıyor. Az kelimeyle çok şey anlatmanın, sessizliğin sesini dizelere dökmenin doruk noktası olan bu seçki; okuru saniyeler içinde yakalayıp, saatlerce kendi hayatını, sevdalarını ve yalnızlığını sorgulatacak güçte edebi bir kristal, Türk şiirinin en zarif köşetaşlarından biridir.
Özdemir Asaf, "Sana gitme demeyeceğim, ama gitme Lavinia" diyerek edebiyatımızın en gizemli, en kırılgan ve en meşhur karşılıksız aşk şiirine imza atıyor. Şairin o kelime oyunlarından arınmış, doğrudan kalbe dokunan yalın üslubu; saklanan duyguların, gururun ve imkansız bir bağlılığın yarattığı o zarif ama derin sızıyı ruhumuza ilmek ilmek işliyor.
Faruk Demir’in “Sokağın Çığlığı: Kanlı Ay Tutulması” kitabı, olay örgüsü bakımından yalnızca Enes ve Hilal’in dramını anlatan bir hikâye değil; çocuk ihmali, yetimlik, sokak hayatı, suç örgütleri, adalet ve vicdan arasında gidip gelen çok katmanlı bir toplumsal roman gibi ilerliyor. Hikâyenin ilk damarında camide yaşanan hırsızlık, gazeteci Burak Mert’in olaya dâhil oluşu ve Abdullah ile Ayşe’nin çocuklarla karşılaşması var. Fakat bu başlangıç, aslında okuru daha derindeki asıl meseleye hazırlıyor: Enes ve Hilal’in suça karışmış görünmesinin arkasında büyük bir sahipsizlik, aile yoksunluğu ve korunamamış çocukluk var.
Olay örgüsü ilerledikçe Abdullah ve Ayşe, Enes ile Hilal’in hayatında bir dönüm noktasına dönüşüyor. Ayşe’nin hamilelik süreci, sonrasında yaşadığı kayıp ve buna rağmen Hilal’e annelik duygusuyla yaklaşması kitabın duygusal merkezini oluşturuyor. Burada hikâye sadece “iyi insanların iki çocuğa yardım etmesi” şeklinde kalmıyor; sevginin, sabrın ve sahiplenmenin ne kadar ağır bir sorumluluk olduğunu gösteriyor. Çünkü Hilal sevgiyle toparlanmaya açıkken, Enes aynı oranda kırgın, öfkeli ve savrulmuş durumda. Onun içindeki öfke, aslında kötülükten değil; yıllarca bir yere ait olamamanın, kardeşini kaybetme korkusunun ve mutlu aileleri uzaktan izlemenin verdiği yaradan besleniyor.
Enes’in yetimhaneden kaçışıyla hikâye daha sert bir çizgiye geçiyor. Sokaklar, romanda yalnızca olayların geçtiği yer değil; toplumun dışına itilmiş insanların ortak kaderi gibi kullanılıyor. Enes’in Ali Asaf, Muhsin ve Hırpani gibi karakterlerle karşılaşması, onun dünyasını genişletiyor. Bu karakterler, toplumun kenarında kalmış insanların da kendi içinde merhamet, dostluk ve dayanışma taşıyabileceğini gösteriyor. Ali Asaf’ın Enes’e yaklaşımı, Muhsin’in geçmişi ve Hırpani’nin
Firuze Kehribar Ateşi Kitap Yorumum
"Her yara kabuk bağlar derler ama bazı yaralar sanki kalp için yaratılmıştır… Onunla da olmuyor, onsuz da… "
Merhabalar canlarım
Ben geldim ve bugün sizlere daha önce MH serisiyle kalemiyle tanıştığım Mehsa'nın, beni ilk sayfadan itibaren içine çeken yepyeni kitabı Firuze: Kehribar Ateşi ile geldim.
Seneler önce birbirlerini çok severek evlenen Arjin ve Rohat, aşiretin ve çevrelerindeki insanların baskısı yüzünden çok büyük bir yara alıyorlar. Rohat, deliler gibi sevdiği karısı Arjin'in üzerine kuma getiriyor. Arjin ise yaşadığı acılara daha fazla dayanamıyor. Hamileliği sırasında son derece zorlu bir doğum geçiriyor ve üç gün üç gece suda kaldıktan sonra büyük bir lanet savuruyor.
"Bir daha bir Koçak, bir Saruhan'ın yari olmayacak ve onlardan dünyaya çocuk gelmeyecek…"
Ancak o an, bu lanetin yıllar sonra Firuze ve Ezra'nın hayatını altüst edeceğinden habersiz.
Bir kadın düşünün… Kız kardeşinin başına gelenlerin intikamını almak istiyor ve bunun için sınırlarını zorlamaya hazır. Üstelik bu kadın bir avukat: Firuze Koçak.
Firuze, gözü gibi sevdiği kız kardeşi Dildar'ın yaşadıklarından sonra hem yıllardır sevdiği adamdan hem de yaşadığı şehirden büyük bir ihanetle ayrılıyor. Ta ki üç yıl sonra Arjin Saruhan tarafından geri çağrılana kadar…
Mardin'e gitmesine on gün kalmışken beklenmedik bir şekilde erkenden dönüyor ve bir daha asla karşılaşmayacağını düşündüğü imkânsız aşkı Ezra Saruhan ile yolları yeniden kesişiyor.
Ama aralarında çok ağır bir cümle var:
"Bir daha gözün gözüme değmeyecek."
Ezra, ilk başlarda Firuze'nin yüzüne bile bakmıyor. Fakat zaman geçtikçe Firuze'nin davranışlarındaki gariplikleri ve Mardin'e geliş sebebini sorgulamaya başlıyor. Geçmişin sırları birer birer ortaya çıkarken bakalım Ezra, Firuze'yi
Az kelimelerle birçok ruha dokunuş
"Tüm dünyayı kucaklamak istedim; kollarım yetişmedi" ...Az sözle birçok şeyi ifade edebilen o muhteşem yazar Özdemir Asaf... En çok sevdiğim şairler arasında...İçindeki o bitmek bilmeyen sevgi ve anlaşılma arayışını, eserlerinde gizli bir hüzünle harmanlanması başlı başlına sizi götüren sessiz ve bir o kadar da rahatlatıcı bir yol. Ancak kitapta çok az yazı olduğu için bu beni tam puan olacak şekilde tatmin etmedi lakin Özdemir Asaf'ın kendi el yazısıyla yazdığı şiir denemeleri ve şiirlerin olduğu kağıtlar ile ona ait fotoğrafları görünce yaşadığı zamana gitmiş kadar da çok mutlu oldum. Okunmaktan ziyade müzelik bir kitap edasını taşıyor arkadaşlar. Bu yüzden kitabı elinize almak ya da almamak size kalıyor. Hayranı oldığum için ben kayıtsız kalamadım:) kıtaplarınızın ve huzurumuzun bol olması dileğiyle keyifle dinlenin arkadaşlar..