Özge
@ascuthbert
Kötüler her seferinde kendilerini nasıl aklar:
Bunların; din ve ahlak kurallarının, kötü ve akıl edemeyen yaradılıştakilerin büsbütün zıvanadan çıkmalarına mani olmak, dünyaya bir düzen getirmek, bir tedirginlikle yaşatmak için olduğunu düşünüyordum. Çünkü bütün kötü olarak tanımlanan şeyler de Tanrı'nın halk ettikleriydi. İçime yerleştirilenlerdi. Bunlar satılıyor ya da çaba ile ediniliyor olsalar onlara hiç yanaşmazdım. Ama bunlar, hiçbirine dokunmamam için içime ekilmedi; her birine dokunup, her birinin ilmeğinden geçmek içindi elbet.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsanı yaşarken tanıyan yok da öldükten sonra şu tanıma, tanımlama gayretleri, bunu yapanın kendinden eminliği (ölüden emin olmak), şunu şu sebepten, bunu bu sebepten yapmıştı, yapsa ya da yapmasa şöyle olabilecekti... gibi sözler yok mu, dirimin de en az ölüm kadar muamma olduğunu adeta ispat ediyor. Bana sorulacak olursa, herhalde sorulacak; iyiyi de kötüyü de neden yaptığını bilmeyen biriyim. Yaptıktan sonra neden yaptığımı düsünüyor ve neticeye göre bir neden buluveriyorum. Bu yüzden hep haklımı yım, hep haksız mıyım, bilmiyorum. Buraya bunu öğrenmeye geldim
Din için kutsal kitaplar gerekli ise de iman için cehennem gerekli, ya orada ya burada. Tam olmak ve içi dolmak için.
Şimdi yılın kaç olduğu önemsiz, kaç yıl kaldığını ben de bilmiyorum. Zaten kalan yıl değil, çekeceklerin bitmesi. Çekecekten kastım; anlayacaklar, anlamak zorunda olunanlar. Anlama o kadar sancılı bir süreç, kabullenme o kadar eziyetli bir hâl ki anlamak ve kabul etmek, bunu içine sindirmek, bu hâl ile bir olmak, çekmek anlamına da gelebiliyor. Anlamak öyle bir sancı ki insanın vücuduna bir başka insan daha yerleşiyormuşçasına bir darlık, isyan, bunalma, kabullenme güçlüğü ve daha, çok daha dar bir yerde yaşama mecburiyeti getiriyor. Anlama öyle zor ki, anlayışı ve onunla gerçekten bir olup olmayışı her an, her şeyle sınıyor, hep anlamanın neticelerini istiyor. Ve nihayet gerçekten anlanmışsa, anlama gerçekleşmişse o darlık giderek genişliyor, içinde dönülen bir giysi, koruyucu tılsımlı bir gömlek, başın üstünde görünmez, nereden geldiği belirsiz bir hale gibi dönen ve her şeyi tatlılaştıran bir ışık oluyor. Bunu dünyada yapmayanın, buna yanaşmayanın buraya gelince karşılaşacağı bundan başkası değil.
Zaman ıstırap demek, ıstırabı çok çekmeyeyim diye her şeyin üzerinden en ağırlığıyla geçişine göz yummak, sessiz kalabilmek, gördüklerini görmek ama sadece görmek demek. Zaman, bir algının acısından ve yetersizliğinden başka ve daha derin bir algının acısına uzanan yoldaki yolcunun mevcudiyeti demek, yürüyen, önünü görmeyen, görmesinin imkânı olmayan demek. Önüne çıkanı değerlendiren ama ne çıktığını o gözden kaybolduktan sonra anlayan demek.