bedenim üşür, yüreğim sızlar
ah kavaklar, kavaklar!
beni hoyrat bir makasla,
eski bir fotoğraftan oydular.
orda kaldı yanağımın yarısı,
kendini boşlukla tamamlar.
omuzumda bir kesik el,
ki hâlâ durmadan kanar.
ah kavaklar, kavaklar!
acı düştü peşime ardımdan ıslık çalar.
artık tutunacak kimsen kalmadı,
nasıl biliyorsan öyle düğümle zamanı.
bütün ölümleri gör,
birini evlat edin kendine.
oysa sen, boş bir kabın taş darası,
yine de denkleştirip gidiyorsun hayatı.
tuzağa yem, hançere bağ oluyorsun.
zehire katıyorlar seni, şair ne duruyorsun?
ölüm de vardır yaşadığımız her şeyde,
bir bardak çatlarsa durduğu yerde,
bir aşk ansızın biterse,
ayna kırılırsa yüzünle birlikte,
zamanıdır konuşmanın ölümden.