Bilinmeyen

bir insan başka birine ne verir? kendisinden verir; sahip olduğu en değerli şeyden, “yaşamından” verir. bu, o kişinin yaşamını diğer insan için feda ettiği anlamına gelmez aksine kendi içinde yaşattıklarından veriyordur; sevinçlerinden, ilgi duyduğu şeylerden, anlayışından, bilgisinden, mizahından, üzüntüsünden- içinde canlı olan her şeyden. ve bazen bir şeyler vermek için bir bakış bile yetebilir.
📚🔔 Tatil zili çaldı! Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞 Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
uyudum, uyandım, uyudum, uyandım; kepaze bir yaşam.
ruhumdaki düğümler fazlasıyla sıkı. kimsenin onları çözecek kadar ince tırnakları yok. bense çoktan vazgeçtim tırnaklarımı uzatmaktan. kendimi bilmeyi bıraktım. yanıtı olmayan bir soru olarak geldim ve sorusu olmayan bir yanıt gibi de gidiyorum.
yatağımda yuvarlanıyorum.anılarımı birbirine karıştırıyor, bozuyorum. perişan ve delicesine düşünceler beynime basınç yapıyor. ensem ağrıyor, ok gibi bir ağrı giriyor, şakaklarım dağlanmış gibi yanıyor, kıvranıyorum. yorganı üzerime çekiyorum; yorulduğumu düşünüyorum. kafatasımı açıp, bütün bu gri yumuşak kıvrım kıvrım yığını çıkarıp uzağa atsaydım, bir köpeğin önüne atsaydım, ne iyi olurdu!
Yaşarım sandım… Her şeye ve hayata rağmen karanlıklara karışırım, sonra nasılsa hep sabah olur… Elimi kendi kanıma batırır, sonra gider yıkarım… Geçip gider sandım her şey… Geçip gider yaşadıklarım, öldüklerim… İyiliklerim ve o en çok kendimi acıtan kötülüklerim… Hepsi geride kalır ve ben sabah aşkınla yeniden doğarım. Oysa şimdi ne kadar da iyi anlıyorum, geçmişin uçurumlarına ittiğimiz o anlar hiç kaybolmuyormuş. Hep bir gölge gibi takipteymiş arkamızda… Aldığımız her solukta içimize çektiğimiz o hayat, dünden bir türlü kopamıyormuş.