Selahattin Enis, Zaniyeler’de Şişli salonlarını ve Mütareke aristokrasisini masaya yatırmıştı. Erkek Kızlar’da ise projektörünü erken Cumhuriyet’in en kutsal kurumsal mekânlarından birine;
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Aforizmalar
Öyle Durdum, Bekliyorum; Zamanın Beni Yutmasına İzin Vererek. Ömrüm, Akrebin Yelkovanla Dansına Heba Gidiyor. Bir Ömürlük Suskunluk Birikiyor İçimde, Ne Giden Geri Dönüyor, Ne Kalan Gerçekten Kalıyor.
Saatler Duvarlardan Dökülüyor Sessizce, Her Tik Tak Biraz Daha Eksiltiyor Beni. Bir Zamanlar Umut Dediğim Şey, Şimdi Eski Bir Fotoğraf Gibi Sararmış Avuçlarımda.
Ve Ben, Kendi Gölgeme Bile Yabancılaşmışken, Gecenin Koynunda Kaybolan Bir Yıldız Gibi Sönmeden Önce Son Kez Parlamayı Bekliyorum.
Belki Bir Gün, Bütün Bu Bekleyişlerin Ardından, Zaman Beni Yutmak Yerine Yaralarımı Taşıyan Bir Nehre Dönüşür De Kendimi Yeniden Bulurum Akıp Giden Ömrün Kıyısında.."
"Mantı ve sütlaç yaptım.
Erken gel evimize birlikte yiyelim.Sofra hazır, eksik olan tek şey sensin.
Bu arada ceketinin sol cebine küçük bir iz bıraktım…
Ne zaman özlesen, cebin sana beni fısıldar.
Ve sen de kimseye belli etmeden,kendine saklayıp,arzular ağır basarsa çıkarıp koklarsın.."
Bugün yaramaz ve tutkulu yazarınız biraz sessiz, biraz kırık…
çünkü bu kelimeleri gönderecek bir kocası bile yok.
Sadece yazıyor, sadece bekliyor… ve hiç gönderilmeyen mesajların içinde biraz daha eksiliyor.
