#AŞKEdebiyat
Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git
Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler.
Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin
Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık
Sevgideydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı
Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü
Bir sevişmek gelmiş bir daha gitmemişti
Yoktu dünlerde evelsi günlerdeki yoksulluğumuz
Sanki hiç olmamıştı
Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu
Şurda senin gözlerindeki bakımsız mavi, güzel laflı
İstanbullar
Şurda da etin çoğalıyordu dokundukça lafların
dünyaların
Öyle düzeltici öyle yerine getiriciydi sevmek
Ki Karaköy köprüsüne yağmur yağarken
Bıraksalar gökyüzü kendini ikiye bölecekti
Çünkü iki kişiydik
Oysa bir bardak su yetiyordu saçlarını ıslatmaya
Bir dilim ekmeğin bir iki zeytinin başınaydı doymamız
Seni bir kere öpsem ikinin hatırı kalıyordu
İki kere öpeyim desem üçün boynu bükük
Yüzünün bitip vücudunun başladığı yerde
Memelerin vardı memelerin kahramandı sonra
Sonrası iyilik güzellik.
Cemal Süreya
Sonsuz Aşka "Bismillah…" ❤️
Bu hayatta her şeyin ayrı bir güzelliği var...
Bir çiçeğin zarafetinde, bir çocuğun tebessümünde, bir dostun vefasında, bir gün batımının sessizliğinde ayrı ayrı güzellikler saklıdır.
Fakat Allah’ın güzelliği, bütün bu güzelliklere kaynaklık eden, hepsine anlam veren ve hepsinin aslını gösteren yegâne güzelliktir.
Tüm güzelliklerin kendisinden bir damla taşıdığı sonsuz bir okyanus…
Bütün renklerin aşkla doğduğu ebedî nur…
Bütün sevgilerin, tüm fâni aşkların işaret ettiği gerçek aşk…
O’nu imanla gören göz, her güzelde O Ebedî Sevgili’nin tecellisini seyreder; O’nu aşkla seven gönül, her güzelliği O’ndan bir ayet olarak okur.
Allah aşkı kalbe değdiğinde, hayattaki bütün güzellikler yerini bulur; dağınık anlamlar birleşir, eksik parçalar tamamlanır.
Çünkü O Ebedî Sevgili’den mahrum kalan her güzellik fânidir, yarımdır ve bir gün kaybolmaya mahkûmdur.
Lâkin O’nun güzelliğine bağlanan kalp bilir ki; görülen her güzellik bir işaret, sevilen her güzellik bir pencere, hissedilen her güzellik ise O’nun sonsuz cemâlinden yeryüzüne düşmüş bir yansımadır.
Bu yüzden mümin, güzelliğe değil; güzelliğin sahibine âşıktır.
Çünkü bütün güzelliklerin şahidi de, sahibi de, kaynağı da yalnız O Ebedî Sevgili’dir.
___ /Güven Taşdemir
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sakince...Aşk
Kalbimin kapısına kimse giremez yazdım astım. Baktım ki bir gül yüzlü girmiş içerde oturuyor.
Hayırdır dedim görmedin mi yazıyı.
Ben okuma bilmem dedi...
Akşam üzeriydi.
Gökyüzü turuncuyla pembenin arasında yavaş yavaş eriyordu. Şehir, günün bütün yorgunluğunu omuzlarından indirip geceye hazırlanıyordu sanki. İnsanlar eve dönüyor, dükkânlar kapanıyor, kaldırımlarda ayak sesleri birbirine karışıyordu.
O ise deniz kenarında tek başına yürüyordu.
Elini montunun cebine sokmuştu. Kulaklığında eski bir şarkı çalıyordu ama aslında dinlemiyordu. Çünkü bazı düşünceler, en sevdiğin şarkının bile önüne geçiyordu.
Deniz sakindi o gün.
Dalgalar kıyıya usulca vuruyordu. Martılar alçaktan uçuyordu. Uzaktan geçen vapurun sesi yayıldı şehrin içine.
Ve o an durdu.
Çünkü uzun zamandır ilk kez hayat acele etmiyor gibiydi.
Banklardan birine oturdu sonra. Yanında yaşlı bir çift vardı. Adam kadının atkısını düzeltti sessizce. Kadın gülümsedi. Hiçbir şey söylemediler birbirlerine ama o küçücük hareketin içinde yıllarca kurulmuş bir hayat vardı.
İnsan bazen sevgiyi büyük cümlelerde değil, küçük alışkanlıklarda görüyordu.
Birinin üşüyüp üşümediğini düşünmekte…
En sevdiği çayı hatırlamakta…
Yorgun olduğunu sesinden anlamakta…
Belki aşk gerçekten de buydu:
Birinin ruhunu ezbere bilmek.
Başını gökyüzüne kaldırdı.
Bulutların arasından ince bir gün batımı ışığı vuruyordu yüzüne. O an içinde tuhaf bir his oluştu. Böyle uzun zamandır kapalı kalan bir pencerenin yavaşça açılması gibi…
"Bahar'ı yaz uğruna tükettik,
Aşkı naz uğruna.
Ve papatyaları seviyor sevmiyor uğruna.
Derken ömrü tükettik bir hiç uğruna..."