sude aydemir
@askvegurur1
215 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Kitap hakkında ne söylemem gerek inanın bilmiyorum. Bu uzun aradan sonra yaptığım ilk inceleme. Ve bu kitap bu incelemeyi hak ediyor. Evet, yazım dili çok basit bir kitaptı. Edebi özelliğe sahip değildi. Ama bazen bir kitabın hayatınızda değeri olması için çokta edebi olması gerekmiyor. Başta gerçekten her şey çok güzeldi. Gülebiliyordunuz. Hatta bu kitapta mı ağladılar diye düşünmüşlüğüm oldu. Ama kitabın sonuna doğru yaklaştıkça her şey daha yeni anlam kazanıyor. Ben hayatımda hiç çok sevdiğim birini kaybetmedim ama bunun düşüncesi bile beni bitirirken Hazel’in aşık olduğu çocuğu her şeyden sonra kaybetmesi beni tamamen sarstı. Kitap bitene kadar ağladım diyebilirim. Çünkü yazar sizi ağlatırken acıma duygusunu kullanmıyor, size karakterin hissettiklerini hissettiriyor. Konudan bahsetmeye gerek yok. Nerdeyse herkes okudu zaten. Bilmeniz gereken tek şey acı çekeceğiniz. Buna hazırlıklı olun.
Acı hissedilmeyi talep eder.
Reklam
Oğuzhan Uğur’u takip eder ve görüşlerini severim. Bundan dolayı kitaptan büyük bir heyecan ve beklenti duydum. Çünkü ağzı iyi laf yapan birisinin kaleminin de iyi olacağını düşündüm. Tüm beklentilerimi karşıladı dersem yalan olur. Ama ne çok sevdiğim ne de kötü bulduğum bir kitaptı. Olay örgüsü bence güzeldi. Akıcılığı da çok iyiydi. Bir oturuşta bitirebilirsiniz. Fakat edebi açıdan bence hiçbir şey taşımayan bir kitaptı. Bu herkese göre değişebilir tabi. Oğuzhan Uğur’dan yeni kitaplar bekliyorum tabi ama umarım yazarsa bile kendi görüşlerinin olduğu kurgu olmayan bir kitap olur.
Kitapla ilgili söyleyebileceğim ilk şey ben de bir boşluk yaratmış olması. Son 35 sayfayı ağlayarak okudum çünkü Elio’nun o kalbindeki boşluğu hissedebildim. Yazar sizi ağlatmak için hiçbir şey yapmıyor aslında ama öyle bir yazmış ki ağlamadan duramadım. İtalya’nın ruhu kitaba çok şey katmıştı tabi orada yaşanan hatıraların birçok etkisi de var tabi. Biz Elio ve Oliver’ın tutkulu aşkını okuyoruz. Ve bir gün ayrılacaklarını bilmelerine rağmen bunu devam ettirmelerini. Bence kitap çok güzeldi. Filmini de izledim ve kitapla aynı şekilde ilerleyen sadece sonu farklı olan bir filmdi. Filmde beni ağlatmayı başardı. Ve aynı duyguları yaşatmayı. Belki filmi kitap kadar sevmeyebilirsiniz ama hem kitaba hem de filme bir şans vermelisiniz.
Ben uzun soluklu serileri çok sevmem çünkü genelde 3. 4. Kitaplardan sonra birbirlerini tekrarlayıp konular sıkmaya başlıyor. Katiller çetesi serisi benim için öyle değildi fakat bu kitaptan tam olarak beklentimi alamadım çünkü hiçbir isteğim olmadı ve sonu kalbimi kırdı. Böyle bir sonla bitmesini istemezdim çünkü diğer kitabın ne zaman çıkacağı hakkında hiçbir bilgim yok. Dediğim gibi kitap tam olarak beklentimi karşılamasa da merak ederek ve akıcı bir şekilde okudum. Bundan dolayı bu seriden asla vazgeçmem gibi. Eğer seriyi merak eden biriyseniz okuyun derim.
Hayatın kıyısında benim için hep merak edici oldu. Çünkü herkes okuyor ve seviyordu. Beni çeken bir diğer etken ise depresyon üzerine olmasıydı. Bu tarz konulu kitapları fazlasıyla seviyorum. Beni içine çekiyor ve düşündürüyor. Kitap konuları hakkında bahsetmiyorum çünkü bunu arka kapak yazısına bakarak anlayabilirsiniz. Ben kitabın duygusundayım. Ve evet bu kitap fazlasıyla duygu yüklüydü. Ama üzülerek söylüyorum ki yazar bu duyguları bana pek geçiremedi. En ufak bir şeyde ağlayan ben sayfaları çevirerek okumaya devam etti. Ama yine de çok güzel bir kitaptı. Bunu inkar edemem. Fınch beni etkiledi. Daha doğrusu bütün karakterler beni etkiledi. Çünkü hepsi kitaba bir şeyler katmıştı. Okumanızı öneririm.
Reklam