... - Sonra? Sən öləcəksən və heç kim maraqlanmayacaq ki, sən
kimsən, müqəssir olubsan, ya yox.
- Sonra?
- Heç kim səni ağlamayacaq, heç kim qəbrinin üstünə gəlməyəcək.
- Daha sonra.
- Sən torpağa dönəcəksən və sənə səpilən hər toxumdan sirkan və
alaq əmələ gələcək.
- Sonra?
- Sonra səni, yararsız bir torpaq kimi yandıracaqlar. Sən kərpic olacaqsan.
- Daha sonra?
- Səndən ev tikəcəklər. Ev də uçacaq və adamlar - günahsız adamlar sənin xarabalıqların altında qalıb həlak olacaqlar.
- Daha sonra?
- Sənin xarabalıqlarını tikanlı məftillə hasara alacaqlar.
- Nə üçün?
- Çünki onlar adamları hələ uzun müddət ölümlə hədələyəcəklər.
Mən isə, ancaq ümidsizliyin dərinliklərinə çatandan sonra öz - özümlə bir növ dil tapıram. Əgər bircə yolum qalırsa o da qaranlıqdan, bataqlıqdan keçir.
Bəziləri mənə deyirlər ki, sevənlər bir-birini çox yaxından tanıyanda məhəbbət azalır, bitkiyə günəş lazım olan kimi məhəbbətə də pərdə la-zımdır. Axı bu pərdə kimə gərəkmiş, ondan isti-fadə etmək acizliyi boynuna almaqdır. Onu yox etmək, aradan qaldırmaq lazımdır. İnsanla nə qədər səmimi, nə qədər yaxın olsan da, görəcəksən ki, aralıqda hələ pərdə varmış.