İzahsız hisslərim var, demək olmur, əzizim, Deməmək də ağrıdır. Bilmədiyin çox şey var... Bilmirsən necə olur, özünə yalan deyib inandırmaq özünü... Ən çox da bu ağrıdır.
Bilmədiyin şeylər var... Məsələn, mənim dünyam səninlə sərhədlənir, Sevgi? Eşq? Ya Məhəbbət?... bilmirəm, adını sən qoy. Daim əlini tutmaq, gözünə baxmaq hissi. Amma indi bu sözlər, gecikdiyin qatarın dalınca deyilməkdir. Tələsməkdən qorxaraq sənə gecikmişəm mən.
Quşcuğaz, yaxşı-yaxşı dincini al, sonra da sahilə uç,
həyat uğrunda mübarizə apar, yaşamaq uğrunda vuruş: necə ki hər adam vuruşur, hər balıq, ya hər quş vuruşur.
Şimdi de kime benziyorum, biliyor musun? Son demlerini yaşadığı hâlde, bütün o aptalca, renksiz yaşayışını biraz daha uzatabilmek için çitlerden odun, kapılardan da ekmek dilenen bir kocakarıya...