“sevgilim
her şey öldü
her şey yokoldu
yavaş yavaş
yokoldu
kiraz çiçeklerine
kar yağdıran küçük bir kız
önce güzel bir dünya öldü
sonra güzel dünya düşleri
ve yağmurlar başladı
kar yıldızları
ben gözlerimle yağmur yağdırıyorum
kaç kez ölesi oldum
gözlerinle korudun beni
sevgilim
gel bana
yıllardır seni çağıran ben
şimdiden senin rengini taşıyorum”
“korkmamalıyım. korku katilidir aklın. korku, mutlak yıkım getiren küçük ölümdür. korkumla yüzleşeceğim. onun etrafımdan ve içimden geçip gitmesine izin vereceğim. ve geçip gittiğinde, onun izlediği yolu görmek için iç gözümü kullanacağım. korkunun geçtiği yerde hiçbir şey olmayacak.”