Bir Bilim Adamının Romanı
"Bir Bilim Adamının Romanı"
Oğuz Atay
Oğuz Atay’ın "Bir Bilim Adamının Romanı" adlı eseri, kurgu bir hikâye değil; İTÜ’nün kurucu hocalarından matematikçi ve fizikçi Prof. Dr. Mustafa İnan’ın gerçek hayat hikâyesidir. Yazar, hocasının anılarını, mektuplarını ve defterlerini derleyerek biyografiyi roman formunda okura sunar.
Kitap, yoksul bir ailenin çocuğu olarak doğan Mustafa İnan’ın, köyden çıkıp Avrupa’da eğitim görmesini ve ardından Türkiye’ye dönerek bilim için çalışmasını anlatır. Eserde olay örgüsünden çok bir insanın bilim aşkı ve iç dünyası ön plandadır. Oğuz Atay "Tutunamayanlar"daki karmaşık ve sorgulayıcı dilini bir kenara bırakıp bu kitapta sade, duru ve saygılı bir üslup kullanır. Çünkü konunun kendisi zaten etkileyicidir; süslemeye gerek yoktur.
Romanın üç temel teması vardır. Birincisi 'bilim aşkı' Mustafa İnan için bilim, meslek değil bir yaşam biçimidir. "Bir denklem çözmek, bir şiir yazmak gibidir" sözü, onun bilime bakışını özetler. İkincisi 'yalnızlık' Avrupa’da Türk olduğu için dışlanır Türkiye’de ise "fazla kafalı" bulunarak tam anlaşılamaz. Bilim insanının toplumdaki yalnızlığı çok net işlenir. Üçüncüsü 'üretmek' Onun için en büyük mutluluk, yeni bir şey üretmektir. Kitap boyunca dersler, makaleler ve hesaplar vardır ama Atay bunları insanî detaylarla dengelediği için metin asla sıkıcı olmaz.
Eserin en güçlü yanı okura bıraktığı etkidir. Mustafa İnan’ın mütevazılığı, vatan sevgisi ve vazgeçmeyen azmi okuduktan sonra insana "Ben hayatımı ne için harcıyorum?" sorusunu sordur. Kitabın zayıf yanı sayılabilecek tek şey biyografi olduğu için kurgusal bir merak unsurunun olmamasıdır. Ancak son bölümlerde hasta yatağındaki Mustafa İnan’ın vedası, kitabın en dokunaklı kısmıdır ve okuru derinden etkiler.
Sonuç olarak "Bir Bilim Adamının
Tutunamayanlar
Oğuz Atay’ın “Tutunamayanlar”ı, klasik bir roman olmanın çok ötesinde; adeta insanın iç dünyasına açılan karmaşık bir labirenttir. Bu kitapta bir hikâyeden çok, bir arayışın içinde bulursunuz kendinizi. Turgut Özben’in Selim Işık’ın izini sürerken aslında kendi benliğini keşfetmesi, okuyucuya da istemeden aynı sorgulamayı yaptırır.
Atay’ın dili alışılmışın dışındadır; yer yer ironik, yer yer kırık ve parçalıdır. Bu da kitabı okurken zorlayıcı kılar ama tam da bu yüzden etkileyicidir. Çünkü “tutunamayan” insanların dünyası zaten düzenli, sade ve anlaşılır değildir. Kitap, toplumun dayattığı kalıplara sığamayan bireylerin yalnızlığını, yabancılaşmasını ve içsel çatışmalarını derin bir şekilde işler.
Okurken bazı yerlerde kendinizi kaybolmuş hissedebilirsiniz ama aslında o kayboluş, kitabın vermek istediği duygunun ta kendisidir. “Tutunamayanlar”, herkese hitap eden bir kitap değildir; ama kendini sorgulayan, hayata ve insanlara farklı bir açıdan bakmak isteyen herkes için unutulmaz bir deneyimdir.
Adem Çelik 
Tutunamayanlar 
Oğuz Atay
Adem Çelik Tutunamayanlar Oğuz Atay
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Turgut arkadaşının ölümünü en ufak detayindan farkedip araştırmaya başlaması ile aslında arkadaşını ne kadar tanıyıp tanımadığını anlıyor ve kendi iç hesaplaşmasi ile de karşı karşıya kalıyor
Zeytindağı
Falih Rıfkı'nın daha çok Cemal Paşa'nın yanında görev yaptığı sırada özellikle Ortadoğu'da olanları anlattığı bir eser. Fakat sadece bununla sınırlı değil, bürokrasiden ve savaşın gerisinde yaşananlardan da bahsediyor. Son kısımda başka askerlerin günlüklerinden alıntılar var. Bir imparatorluğun çöküşünü ve binlerce askerimizin vatanından yüzlerce, binlerce kilometre uzakta şehit olmalarını okumak oldukça üzücü. Bastığımız her toprak parçasında şehit kanı var. Sadece bu topraklarda ölenlerin değil dünyanın dört bir tarafında bu vatan için canını verenlerin de.
Ana Tema: Küçük burjuva ahlakı, entelektüel yalnızlık ve hayata tutunamama.
İnceleme: Türk edebiyatının dönüm noktası olan bu eser; modern şehir hayatının iki yüzlülüğüne, kalıplara ve basmakalıp düzene ayak uyduramayan "Selim Işık"ların hikayesidir. Kelimelerle kale kuran ama o kalenin altında ezilen içsel insanların, ironi ve melankoli dolu manifestosudur.
Kritik Soru: Bu düzenli dünyaya hayran olup onun bir parçası olmaya dayanamayanlardan mısınız?
İnsan hep en faydaliyi mi seçer ? Direnirse Sistem mi çöker
Bu karakterin hikâyesini Oğuz Atay'ın Korkuyu Beklerken kitabındaki adama benzetiyorum. Bu karakterin henüz yer altına inmemiş halı . Bu konuda ne düşünüyorsunuz? Bana mesaj atabilirsiniz.
Kitaba başta çok zor alıştım anlamakta güçlük çektim hatta bazı paragraflari yapay zekaya sordum ( sanırım başta bir olay örgüsü beklediğimden zor alıştım) .Kitap da bir çırpıda okunabilecek bir kitap degil zaten hemen açmıyor kendini , seni daha çok durdurup düşümeye zorlayan bir kitap.
Kahramanin rahatsız edici betimlemeleri, zıtlıkları var antikahraman diyebilecegimiz bir karakter , uzun süre empati kuramıyorsunuz karakterle . Düşünceleri karmaşık, anlaşılmaz bazen de bu düşünceler küstahlasiyor bazense acınası bir hal alıyor üstelik bu değişken tavırlari karakter üstünlük göstergesi sayıyor çünkü sıradan insanların erişemeyeceği bir bilinç olarak görüyor.
Kahramanin hikayesi aslında oldukça elim vakalarla dolu: kimsesizlik, dislanmislik, çocuklukta ağır akran zorbalıklari .. Karakter kimseden bir sevgi kırıntısı dahi görememiş çok ağır bir aşağılık duygusu hissediyor ve bunu yüceltmeye ( her ne kadar başarısız olsa da) çalışıyor. Sonra lise hayatındaki ona iyi davranan tek insanı kendine bağlayıp ondan ayrılıp aklınca onu yendiğini düşünüyor , bu da bize narsistik bir örüntü düşündürebiliyor . Yetişkinlik hayatında ise herhangi bir sevgiyi kabul edemiyor ve kaçıyor bu sevgiyi çok istese bile sabote ediyor. Aslında karakterin aşağılık kompleksi olmasa farkındalığı yüksek bir karakter üstelik bunun farkında ,hayat da onu biraz da bu eğilime itmiş ,değişim de istiyor lakin direniyor da .
Beni en çok etkileyen yerse : Bunca istatistiklerin , verilerin insanın sadece en doğruyu, faydaliyi seçmesi durumunda geçerlidir lakin insan en doğruyu - faydaliyi