Şebnem
@atelectasis
insan bir akşam üstü ansızın yorulur, tutsak ustura ağzında yaşamaktan
Yücelik geçici bir deneyimdir. Asla kalıcı değildir. Kısmen insanoğlunun efsane yaratmaya meyilli hayal gücüne dayanır. Yüceliği deneyimleyen kişi, nasıl bir efsanenin içinde olduğunu anlamalıdır. Kendisine hangi imajın verildiğini düşünmelidir. Alay etmesini de bilmelidir. Böylece rolünü inanmadan oynar. Alaycılık kendini rolüne fazla kaptırmasını önler. Bu nitelik olmazsa, yücelik insanı yok eder.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hangi kurumun kapısına gitmeliyim mesela yeni bir başlangıç için? Daha öncelerde olduğumuz kişiler neden daha sonralarda olduğumuza ya da olmak istediğimiz kişilere bu kadar zarar veriyor? İnsanlık olarak geri dönüşüme göndersek tüm hatalarımızı. Her şeyi daha doğru/iyi/olması gereken gibi yapabileceğimiz yeni şansları kim bize gerçekten tanıyor?
Avunmakla avutmak arasında bir seçim yapsak bugün, sanki çevremizdeki herkes platin miğferlerin içinde saklanıyor. İnsan dönüyor, kendini avutuyor, kendiyle avunuyor. Kaç üzgünlük/pişmanlık, bir affedilme hak ediyor?
İnsan merak ediyor, beş harfin etkisini karakterine. Değerlendirmeye tabi tutuyor, bir hatır uğruna yaptıklarını, bir gelecek uğruna aştıklarını, bir kalp uğruna yuttuklarını, uykusunu uykusunda boğduklarını, üzdüğü vücutları, kırılan aynaları, üçüncü kişi adına yapılmış kavgaları ve artık olmayan ama bir ara varlığından emin olduğu karakterlerini.
İnsan aslında sağlam diye oturduğu karakterinden düşen bir metafor burada. Ve insan, suyun altında nefes alamayacağını sanıp boş yere nefesini tutarak ölebilen tek metafor burada. İnsan, daha büyük karakterler inşa edebileceğine inanıp kendisinin tek artısı olan karakterleri nerede bıraktığını bile hatırlamayan tek mahlukat burada. İnsan, kendi mülakatında kendisiyle olan sınavını veremeyen bir süreç, bir yalnızlık ve bir arayış burda. İnsan kendini gördüğü yerden çok uzakta, çok derinde ve hiçbir şey olmamış gibi mütevazi davetlere gitmekte.
