BERZAHTAYIM;1000Kitap
80'li 90' lı yılların İran topraklarına gidiyoruz. Bu topraklara adımı şu şekilde atmak isterim. Kahramanımız diyor ki; " Dünyadaki herşeyin bir hafızası var; sadece insanların değil... Bu tezini satırlar boyunca okuruna kanıtladığını belirtmek isterim.
Kahramanımızın iç dünyasına kulak vermeye var mısınız?
Ben yirmi iki yaşındayım ve beş yaşından beri berzahtayım. İçtiğim bir bitkiden zehirlenmem sonucunda görme yetimi kaybettim. Önce dünya sarı ardından simsiyah oldu. O yüzden berzahtayım yani sınırlarım engellerim var.
Annemle hergün düzenli okuma saatlerimizde kafamda kurduğum dünya bana yetiyor mu bilemem. Bunun cevabını vermek zor fakat zaman zaman iç hesaplaşmalarımda asi, dünyaya ve yaşadığım hayatıma başkaldıran ruh durumlarımı göz ardı etmeyelim. Kriz anlarım... Her ne kadar annem beni her anlamda yetiştirmiş olsa da zorlandığım zamanlarım da gelen krizlerimde tek destekçim annem.
Annemle evimizin bodrum katında ki atölyemizde bitkileri şifalı hale getirip insanlığa fayda sağlamaya çalışıyoruz. Öyle ki annem hastalandığında bütün bu işleri ben kendim yapıp evime katkı sağladım.
Bu da şu anlama geliyor aslında istedikten sonra kimsenin bir engeli yoktur.
Kısacık bir metin olmasına rağmen uzun zamandır bu derece derin, etkileyici içimi sızlatan bir eser okumamıştım. Günlerce etkisinden kurtulamadım.
Mutlaka okunmalı mutlaka.
Sevgiler.
Puan vermedi
Bayılmadım Hikayeye girmekte epey zorlandım, zaman zaman yükselişe geçtiği hissine kapılsam da maalesef aynı tonda devam etti ! Sevmememin bir nedeni de körlük fikrinin beni korkutması olabilir .Üstelik burada anne kızın ıssız , yapayalnız dünyası söz konusu ( Alakasız ama Karanlıkta Diyalog sergisini gezerken de zorlanmıştım)İçim sıkıldı , bitkilerin yoğun kokusu da adeta boğdu beni .Belki de kitabın başarısı duyularımı bu kadar harekete geçirmesindedir .
.
Eğer bunaldığım için kaçırmadıysam anlatıcı olan 22 yaşındaki kızın bir ismi yok , 5 yaşındayken geçirdiği bir trafik kazası sonucu görme yetisini terk eder; babası da onları bırakıp gidince anneanneden kalma , Tahran’daki eve taşınırlar.Anne bitkilerden yaptığı ilaçları satarken bir yandan da kıza kitaplar okur. Evde büyük denebilecek bir kitaplık vardır.Borges , Dostoyevski, Kafka, İbn-i Sina , Flaubert sıkça zikredilen yazarlar.
.
Dış dünyayla sadece radyoyla kurulan bağ bile annenin tepkisini çeker. İlaçlar için malzeme getiren Seyyid ve Hale Azam dışında karakter yok. Çok yalnız çok boğucu!
.
Kitabın sonu ise takdire şayan , aklını kacirdigini düşündüm. zaten kitap boyunca gerçek ile düş iç içe giriyor.Kör Baykuş ve Amak-ı Hayal gibi bazı kitapları anımsattı. Hakkını yemeyeyim çok etkileyici cümleler de vardı.
.
Bu arada bir belgesel yapımcısı olan yazarı gerçek bir kişiden ilhamla yazmış bu kitabı. belgesel çalışmaları sırasında gözleri görmeyen bir kızla tanışması ona bu kitabı yazma fikri verdi diyor kitabın en arkasında.
.
Farklı bir kitaptı çok sevenleri olacaktır. Ama benim beklentimin biraz altında kaldı.
Atiye
Atiye
Huvat
Halit
Seyit
Nuğber
Mahmut
Dirmit
hepsi birbirinden farklı çocuklar. Kocasıda çocuklara dahil edilirse 6 çocuklu Atiye seni hiç unutmayacağım. Bir kadın yaşamak ile ölümüne kadar kaç hayat şöyle ya da böyle iyi veya değil kaç hayat inşaaa ediyor. Tarzını belirleyemedim ama o kadar sürükleyici ve gerçekçi ki bazen de çok gülümsetti güzel lezzetli bir kitaptı
*hiçbir bilimsel dayanağı olmayan,kalbimden geçen incelemem*
*öncelikle kitabı bu kadar uzun sürede okuyup bitirmemin nedeni kesinlikle kitap değil.Bu süreçte bir bebeğim oldu ve babamı kaybettim.O yüzden bende ayrı bir yerin olacak SEVGİLİ ARSIZ ÖLÜM*
Öyle bir roman ki her kişisi kahraman her biri olaylı ve her birinin kendine ait dünyaları var.Ama ev denilen o çatının altına girince dünyalar birbirine karışıyor ve öyle biri var ki herkesin dünyasını yüreğinde ve kafasında taşıyor.Tabi ki annleri Atiye.Atiye bambaşka bir karakter hatta bir tık diğerlerinden daha ön planda benim için.
Bir diğeri de Dirmit kız.Yazar bu adı çocukluk arkadaşının adı olduğu için koymuş diyorlar ve Kafkaslarda sanat tanrıçası anlamına geliyormuş.Kayseri’de yetişen bir üzüm türünün adı diyenler de var(bilmiyorum)
Biraz içeriği anlatmaya çalışacağım ama çok zor çünkü romanın her cümlesi olay.Ve dikkatinizi vermeden okuyunca bir olay kaçırıyorsunuz demek.Bu kadar az sayfaya bu kadar olay sığdırmak benim gözümde çok çok ustaca.(sen kimsin djdjdj)
Her kahramanın kendi dünyası var demiştim ya her birinin sarıldığı gerçekler de var ama aslında büyülü gerçekler işte roman bu akımla yazılmış ve çok da güzel yazılmış.Sanki masal içinde gerçek,gerçek içinde masalı yaşayıp okudum gibiydi ve büyülendim.Gerçeği de büyüsü de beni alıp götürdü karakterlerin her gittiği yere.
Atiye’yle Azrail’e kafa tuttum,vasiyetlerini okudum okudum ölemedim,çocukları için endişelendim,o güzel dualarına komik beddualarına kulak verdim güldüm eğlendim
Huvat’la koltuğumun altına yeşil kitaplar koyup gezdim durdum,her gün yeni bir adet edindim,Akçalı köyüne gittim geldim
Dirmit kızla türlü oyunlar oynadım,tulumbaya seslendim,cinlendim,komünist nedir merak ettim,şehre gittim köyümü düşledim,kara sivilceli oğlana aşık oldum,annemden türlü öğütler işitp,abilerimden türlü dayaklar
İranlı yazar Atiye Attarzade’nin kaleminden Şifalı Bitkilerle Ölme Rehberi, zihnime usul usul sızan sarsıcı bir anlatı.
Kitap, beş yaşında geçirdiği bir kaza sonucu görme yetisini kaybeden 22 yaşındaki bir genç kızın zihninde geçiyor. Babasının da aileyi terk etmesiyle anne kızın kurduğu o kırılgan dünya, anlatının arka planını oluşturuyor. Her ne kadar olaylar ön plana çıkacakmış gibi görünse de metin bir olay anlatısı değil. Daha çok karakterin kendi içinde dolaştığı, geçmişle şimdi arasında gidip geldiği bir iç yolculuk. Zaten metnin en güçlü tarafı da bu iç monolog hali.
Yazar, gündelik hayatın o önemsiz sandığımız detaylarını ciddiye alan bir anlatı kurmuş. Bir bakış, bir an, bir düşünce kırıntısı… Hepsi büyüyüp başka bir şeye dönüşüyor sanki. Üstelik bunu yaparken zamanla da oynuyor. Öyle ki bazen “şu an neyin içindeyim?” diye durup düşündüğüm oldu. Gerçekle hayal arasındaki çizgi özellikle ince tutulmuş.
Dışarıdan bakınca sade ama içine girdikçe yoğunlaşan, derinlikli ilerleyen bir metin. Ben çok severek okudum.
Sevgili Arsız Ölüm - Mini İnceleme/Kendime NotlarEdebiyat
Bu kitaptan aldığım hazzı başka kaç kitaptan almışımdır bilmiyorum. Okumadan evvel yorumlarına baktığımda gözüm korkmuştu, dilinin değişik geldiğini okurken adapte olmakta zorlandığını söyleyenler olmuştu. Bu da tabii ister istemez insanda önyargı oluşturuyor.
…
Ancak, önyargımı bu kadar hızlı derdest etmesine en çok şaşırdığım kitap oldu herhalde Sevgili Arsız Ölüm. Büyülü gerçekçiliğin Türk edebiyatındaki en ünlü eseri olan bu kitap insana masal dünyasıyla gerçek dünya arasında bir gelgit yaşatıyor her sayfada. Öyle ki okuduğunuz şeylerin gerçek olmadığını da, ama olabileceğini de biliyorsunuz. Bunu nasıl ifade edebilirim bilmiyorum.
…
Köyden kente göç eden bu ailenin her bir karakterinin köydeki personası ile kentteki kimlik arayışı muhteşem işlenmiş. Çocukların her birinin farklı işlere yönelip kendini bulma çabalarının yanında bir tek anneleri Atiye hiç değişmemekte ısrar ediyor. Kitapta aynı kalan tek karakter o.
….
Dirmit’e ayrı bir paragraf yazmak isterim. Çünkü en çok bağ kurabildiğim karakter oydu. Canım Dirmitciğim. Daha yeni doğduğunda bile uğursuz olacağı bir çentikle belirlenen bu talihsiz kız elini neye atsa ailesinin her ferdi tarafından itinayla, cebren ve hile ile engelleniyor. Başka bir evde, başka şartlarda doğsa çok iyi işler yapabilecek bu kız bu evde ancak ne yapabiliyor dersiniz? DELİLİĞE VURUYOR. Zira başka şekilde başa çıkamıyor.
…
Gerçekliğin yüzünüze masalsı bir dille tokat gibi çarpmasını isterseniz buyurun okuyun efendim, tavsiyedir.