Oynamak istemiyordum, ama oynamak zorunda hissettim kendimi. İyi biri olmak, benden daha kötü birine yardım etmek... Mezarlığa gide gele kazanılan meleksi ve mermersi bir iyilik... Fillerden önce çıkarılan atlar. Piyon fedaları. Kabul edilmeyen vezir gambiti. Hayat devam eder. Bazı çiçekler susuzluğa ve unutulmaya dayanır. Hayat her zaman devam eder, bunu herkes bilir.
Dışarıda dünya varmış, evet. Ama o koyu sülfür.
Önünden atlar geçti, eşekler, ve zaman.
Ama o esmer bir küfür.
Çok sonra ağzını açtı:
"Tüf," dedi.
Ben o gün hiç ağlamadım. Duygusuz biri olduğumdan değil, o gün ağlayamadım. Ama o günden sonraki her gün, her babamı hatırladığımda ağladım. İkimiz arasında eksik olan ve yarım kalan her şeye ağladım ve bugün bu satırları yazarken yine ağlıyorum, titreyen ellerimle üzerinde kalem oynattığım kağıdımı ıslatarak...
Bir kere atlar uçamazdı. Aslanlarda uçamazdı ama teknik açıdan.
“Bir yaratıcıya ya da kutsallaştırdığı bir objeye ihtiyaç duyuyor insan. Sanırım bu, Tanrı’nın insana, onu yaratırken yüklediği özelliklerden biri..”