BEYAZ LÂLE
Hudutta bozulan ordu iki günden beri Serez’den geçiyordu. Hava serin ve güzeldi. Ilık bir sonbahar güneşi, boş, çimensiz tarlaları, üzerinde henüz taze ve korkak izler duran geniş yolları parlatıyordu. Bu gelenler, gidenlere hiç benzemiyorlardı. Bunlar adeta ürkütülmüş bir hayvan sürüsüydü. Hepsinin tıraşları uzamış, yüzleri pis ve kırmızı, giysileri parça parça idi. Dursalar düşeceklermiş gibi, omuzlarındaki çamurlu tüfeklerin altında iki büklüm olmuş; yorgun ve perişan, ağır ağır yürüyorlardı. O kadar beklenilmeyen bu bozgun, şehrin Hıristiyanlarını sevinçten şaşırtmıştı... Erkekler köşe başlarında toplanıyorlar, kadınlar pencerelerden sarkarak kabahatli kabahatli geçen kümeleri gülümseyerek seyrediyorlar, bedava ve çok eğlenceli bir sinematograf keyfi duyuyorlardı. Rum çocukları, bu müthiş afacanlar, beşikten beri ruhlarına akıtılan düşmanlığı meydana vurmak için tam fırsatı bulmuşlardı.
Ellerini burunlarına boru çalar gibi götürerek kümeler arasında geçit resmi yapıyorlar, eğleniyorlar ve onlardan biraz uzaklaşınca arkalarına dönerek “Kopsi ha Keranadis Türkos... Okso... Okso... Okso...” diye haykırıyorlardı...
Askerin çekilmesi bitince nereden çıktıkları belli olmayan manliherli Bulgarlar, Türk mahallelerinde gezinmeye başladılar. Şehrin Rum ve Bulgar olmayan kısmı derin bir sükût içinde uyuyordu. Bütün perdeler inmişti. Kafeslerde heyecanlı gölgeler oynaşıyor, sararmış erkekler demirleri vurulmuş kapıların arkasında kalplerinin çarpıntısını dinler gibi, bütün gün bütün gece pinekliyorlardı.
Bu sıkıcı, bu üzücü sükûn çok sürmedi. Ertesi gün Ekimin yirmi dördüncü sabahı tatlılarla, kızartılmış etlerle, köpüklü şaraplarla, mandolinlerle, kitaplarla, bayraklarla bekleyen Hıristiyan karşılayıcıların arasından muzaffer Bulgar ordusu mızıka çalarak şehre
Sevgili BilgeAşk
Bana bir mektup yazmış olsaydın, ben de sana cevap vermiş olsaydım. Ya
da son buluşmamızda büyük bir fırtına kopmuş olsaydı aramızda ve birçok
söz yarım kalsaydı, birçok mesele çözüme bağlanmadan büyük bir öfke ve
şiddet içinde ayrılmış olsaydık da yazmak, anlatmak, birbirini seven iki insan
olarak konuşmak kaçınılmaz olsaydı. Sana, durup dururken yazmak zorunda
kalmasaydım. Bütün meselelerden kaçtığım gibi uzaklaşmasaydım senden
de. İnsanları, eski kanma yapmış olduğum gibi, büyük bir boşluk içinde
bırakmasaydım. Kendimden de kaçıyorum gibi beylik bir ifadenin içine
düşmeseydim. Bu mektubu çok karışık hisler içinde yazıyorum gibi
basmakalıp sözlere başvurmak zorunda kalmasaydım. Ne olurdu, bazı
sözleri hiç söylememiş olsaydım; ya da bazı sözleri hiç söylememek için
kesin kararlar almamış olsaydım. Sana diyebilseydim ki, durum çok ciddi
Bilge, aklını başına topla. Ben iyi değilim Bilge, seni son gördüğüm günden
beri gözüme uyku girmiyor diyebilseydim. Gerçekten de o günden beri
gözüme uyku girmeseydi. Hiç olmazsa, arkamda kalan bütün köprüleri yıktım
ve şimdi geri dönmek istiyorum, ya da dönüyorum cinsinden bir yenilgiye
sığınabilseydim. Kendime, söyleyecek söz bırakmadım. Kuvvetimi
büyütmüşüm gözümde. Aslına bakılırsa, bu sözleri kullanmayı ya da böyle
bir mektup yazmayı bile, ne sen ne aşk ne de hiçbir şey olmadığı günlerde
kendime yasaklamıştım. Sen, aşk ve her şeyin olduğu günlerde böyle karar
alınamazdı. Yaşamamış birinin ölü yargılarıydı bu kararlar. Şimdi her satırı,
bu satırı da neden yazdım? diyerek öfkeyle bir öncekine ekliyorum. Aziz
varlığımı son dakikasına kadar aynı görünüşle ayakta tutmak gibi bir görevim
olduğunu hissediyorum. Çünkü başka türlü bir davranışım, benimle küçük de
olsa bir ilişki kurmuş, benimle az da olsa ilgilenmiş
Sayfa 383
