Yanlız hissediyorum ki bunun artık bir sonu yok. Saatlerce evde hiçbir şey yapmadan oturuyorum.Sonra tam çıkarken evde kalsaydım bir şeyler yapabilirdim gibi hissediyorum.Galiba hep acele ettim.Hep yapması gereken çok şey olduğunu hissedip, hiçbir şey yapmak istemeyen biriydim.Icimde adı boş ukdeler biriktirdim.Dolduracak birini bekledim, kendimden umudu kestikten sonra.Sonra beklemekten de vazgeçtim...
Ne yapsam
O esrik saatler çıkmıyor anılardan
Kırılıp dökülmüş bir şeyler var hep
Sebepli sebepsiz geliyor nöbet
Alıp başını gitmek oluyor şiir
Apansız dalıyorum
Gözlerimde yankısı kalmış
Bu kentin bungun sokaklarına
Sırılsıklam bir yağmur arıyorum...
Günler iyice birbirine benzemeye başladı
burada
Bu iyi bir şey mi yoksa kötü mü emin
değilim.
Ama şunu biliyorum ki o birbirine
benzeyen
Günlerin içine sızan her şeyde biraz sen
varsın
Kitap okurken senin sevebileceğin yerlerin
altını
çiziyorum, radyoda sevdiğin şarkılar
çıktığında
Ben sevmesem de koşulsuz bir saygıyla
sonuna
kadar dinliyorum ve annemle günde en az
bir kez
Senden konuşuyoruz...