Cengiz
@augustlandmesserr
I am not here, this is an illusion.
2044 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Okurken sürekli büyük bir şey olacakmış gibi bekliyorsunuz ama olmuyor. Çünkü yazar size aksiyonu değil, beklemeyi, direnmeyi ve vazgeçmemeyi okutuyor. Hikâye çok sade. Öyle süslü cümleler, karmaşık karakterler yok. Ama tam da bu sadelik insanın içine işliyor. Kuraklık, açlık, yalnızlık… Bunlar öyle dramatize edilmeden anlatılıyor ki, etkisi daha sert oluyor. Yazar acıyı bağırarak değil, fısıldayarak veriyor. Ve o fısıltı insanın kafasında uzun süre kalıyor.
Reklam
Roman polisiye gibi başlayan ama aslında adalet, vicdan ve insan–doğa ilişkisini sorgulayan bir hikâye.
Dağ başında yaşayan, hayvanlara çok düşkün ve herkesin “tuhaf” bulduğu Janina adlı bir kadının gözünden anlatılıyor. Kasabada birbiri ardına gizemli ölümler oluyor. Janina, bu ölümlerin hayvanlara yapılan kötülüklerle bağlantılı olduğunu düşünüyor. Ama çevresindeki kimse onu ciddiye almıyor.
Kitap, hem eleştirel hem duygusal. Doğayı korumayı, güçsüzlerin sesini duymayı ve insanların görmezden geldiği adaletsizlikleri hatırlatıyor.
Karanlık, sakin ve zaman zaman mizahla karışık bir atmosferi var.
Kısacası:
Polisiye tadında başlayan, ama aslında insanın kendisiyle ve dünyayla hesaplaşmasını anlatan güçlü bir roman. okurken keyif aldım.
Uzun süredir burayı sadece kitap arşivi olarak kullanıyordum. Ne zamanki Erman Çağlar okudum, istemsizce bir şeyler yazmak, bir yerlerde Erman Çağlar övme isteği kesilmiyor. Üçüncü kitabı bile beklemek istemedim. Umut Sarıkaya tadı alsam da o kadar kendine özgü, o kadar sokaktan içten bir kitap ki. çoğu yerde gülmekten karnıma ağrılar girdi. geç kalınmış bir okuma oldu benim için.
Ne yazsa okurum dediğim yazarların en başında geliyor Bahadır Cüneyt Yalçın, ve ne yazsa o kadar samimi ki, okurken kendisiyle muhabbet ediyorum hissi oluyor. İlk kitabını okuduğumda Ankara'da askerdim, nöbet çıkışı çarşıya çıkıyor, iki saat Kızılay'da hava alıyor, bir saat metro içinde kayboluyor, bir saat de Dost kitabevinde geziniyordum. Sonra uykusuz tekrar nöbet tutmaya. Dost kitabevinin vitrininde vardı 'Eski Karım Uzaya Gidiyor' romanı. İsmi o kadar hoşuma gitti ki hemen aldım, bazen ranzada tuşlu telefonun ışığıyla, bazen iki nöbet arasında hızlıca, keyifle, mutlulukla okudum. Diğer iki romanı askerlik sonrasına kalmıştı, sonra 'Hep Lunapark' ı okudum, defalarca okudum, hatta yetmedi, nişanlılık sürecinde uzaktaki eşime her gece bir bölüm okuyup kaydedip gönderdim. Her yazdığı samimiyetle, keyifle zihinde tat bırakarak okudum hep.
Şapşallar kitabı ile alakalı, romanlarının güzelliğini, öykü kitabına da yansıtmış, aynı samimi dil, aynı zekilik, aynı matraklık. Her hikayesi birbirinden güzel, eğlenceli. Bence mizah okuyan, okumak isteyen her okurun tanıması gereken bir yazar. Kitabını İki güne üç güne yaydım bitmesin diye. Üzgünüm ki bitti. Umarım daha çok yazar, biz de daha çok okuruz.
Hakkında yazmaya bir türlü cesaret edemediğim çok az kitaptan biri. Bipolar bir anlatım şekli var, gülerken birden içiniz fil büyüklüğünde hüzün çökebiliyor.
Sıdıka karakteri ile diyalogları okurken 'Bir Demet Tiyatro' izlermiş gibi okudum, öyle güzel diyaloglar, öyle güzel tabirler.Türk mizah yazarları arasında iki kitabı ile şimdiden en sevdiklerim arasına girdi. Ayrıca edebiyat dünyama 'Sıkılhan' karakteri dahil olmuş oldu. Tıpkı kitaplarındaki his ile: Ne yazık bana ki, çok geç tanışmışım, ne mutlu bana ki okuyacak daha kitabı var.
Reklam