Ehrimen
@axypa
Kutsal olmamak için sırtımı her şeye dönüyorum, herkesin sahip olacağı biri olmamak adına daha da çirkinleşiyorum.
İnsan beden olsun, ruh olsun bir şey değil, bir dramadır. 'O yaşamıdır; O, yaşamının "buradalığı ve şimdiliği" tarafından yaratılmış tuhaf bir gerçeklik içerisinde; yani
kendi koşulları içinde; kendisini kuşatan coğrafi-toplumsal-
tarihsel dünya içerisinde tasarılarını ve umutlarını gerçekleştirmek için savaşan kendi beni ya da bireysel kişiliğidir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsan kendi imgeleminde bir 'yaşam tasarısı', yaşamının ülküsel bir profilini yaratır; sonra da bu profilin içini başardıklarının toplamıyla doldurup tamamlamaya uğraşır.
"nam sine doctrina vita est quasi mortis imago"
İlimsiz hayat âdeta ölümün imgesidir..
Bir insana aklın alabileceği en büyük tutkuyu, sevgiyi gösteriyorum. Bu dünyada ondan daha çok sevdiğim biri yok. Aklımda hep o var. Her endişem, her arzum, her sevincim hep onunla ilgili. Sadece ondan bahsediyorum, sadece onu düşünüyorum, sadece onu düşlüyorum, ancak onunla nefes alabiliyorum. Kalbim sadece onun için çarpıyor. Peki böyle bir aşkı o nasıl ödüllendiriyor? İki gündür onu görmüyorum. Bu iki gün bana iki koca yüzyıl gibi geldi. Sonra onunla tesadüfen karşılaşıyorum. Onu gördüğüm an kalbim duracak gibi oluyor, sevincim yüzüme vuruyor, ona doğru âdeta uçarak gidiyorum. O vefasızsa gözlerini benden kaçırıyor! Sanki daha önce beni hiç görmemiş gibi , yanımdan fırtına gibi geçip gidiyor!
Nilüfer
Ben oraya koymuştum, almışlar,
Arasına sıkışık saatlerin.
Çıkarır bakardım kimseler yokken;
Beni bana gösterecek aynamdı, almışlar.
Kışken ilkyaz, sularımda açardı;
Buzlu dağlar gerisine kaçıracak ne vardı?
Eski defterlerde sararırmış yaprak.
Beni bana gösterecek anlamdı, almışlar.
Bir ışıktı yanardı gecelerde;
Akşam, çiçekler uykuya yattı,
Sardı karşı kıyıları karanlık-
Beni bana gösterecek lambamdı, almışlar
