"Dedemin anlattığı çok eski bir Arap şiiri geliyor aklıma. 'Asil insanların en neşeli zamanlarında bile bir hüzün vardır. Daha düşük ruhlarsa en sefil zamanında bile neşelidir.' İnsanların fazla gülmediği, kadınlarla çocukların evin erkeklerinin yanında yüksek sesle konuşamadığı; dede, baba eve geldiği zaman arap şarkılar çalan radyonun kapatıldığı, alelacele yenen yemek sırasında kimsenin konuşmadığı, neşesiz ve tatsız bir hayata çok uyuyor bu şiir."