ayca bedir
@aycabedir
Şu anda okuduğu kitap
İnsanın acı ile ilişkisi çok garip, biliyor musun? Çok büyük acılarla karşılaşmadıkça direnebiliyor; korkunç bir şey oldu, artık başka bir şey olamaz deniyor… niçin olamaz? Çünkü haksızlık olur; demek istiyorum ki insanın ta içinde dokunulmaz bir hal, bir eşitlik duygusu var. Sanki tüm yaşam bir şölen, çekilen acılar da pasta dilimleriymiş gibi. Herkese birer dilim, ne fazla ne eksik.
Akıntıya kapılmamak ve kötünün sıradanlığı tarafından yok edilmemek için tıpkı akşamları sürüsünü ahıra teslim eden bir çoban gibi düşüncelerimizi ve duygularımızı denetlemeliyiz. Sıkıntının, umursamazlığın ve bunlara bağlı buhranların yarattığı donukluğa meydan vermemek için merak ve şaşırma ilkeleri doğrultusunda yaşamalıyız. Olup biten ama belirgin olmayana merak, çevremizi saran tüm yaradılışa da hayretle bakmalıyız.
İçsel ilerleme bir zamanlar insanların ateş yakmak için yaptıklarını andırır. Bir taş başka bir taşa hiç yorulmadan defalarca vurulur ve sonunda bir kıvılcım çakar. Ateş, doğabilmek işin ağaca gereksinme duyar ama yayılmak için rüzgarı beklemelidir. Bu yüzden sen de yaşamında her zaman ateşi ara ve rüzgarı bekle çünkü ateş -sevginin ateşi- ve rüzgar -ruhun rüzgarı- olmadan günlerimizin sıradan bir tutsaklıktan farkı kalmaz.
Ne yazık ki pek çok ana-baba yanlış anlaşılmış bir kayırıcılık içgüdüsüyle ya da kamçı yemiş hırslar yüzünden çocuklarının gelecekleri için ‘korunaklı raylar’ çizmeye çalışırlar.… Çünkü gerçek sevgi her ilişkide olduğu gibi lnsanin çocuğu ile ilişkisinde de özgürlüğe saygı duyar ve bu özgürlük sınırları içinde kalan riskleri göze alır. Başkası adına karar veren sevgi, bencil ve ham bir sevgidir. Başarısızlıktan korkan bir hesap sevgisidir.