Kalbim Bu Kitabın İçinde Kaldı... <3
Bir şiir kitabıydı aslında... öylesine güzeldi ki;
İçindeki satırları uzun uzun yazıp kelimeleri ziyan etmek istemedim.... Bu kitap da benim için tam olarak öyleydi.
Yüreğimi bir ayraç yapıp koydum bu kitaba.
'Dizelerin Arasında Kaldı duygularım...'
Tevekkül kitabından sonra bir kaç kitabını daha aldım Şebnem Tacigut'un. Çünkü dili ve yazımı beni çok etkiledi.
Her bir konuyu islami örnekler ve bu örneklere inen ayetlerle açıklayarak anlatıyor. Manevi anlamda öyle bir huzur veriyor ki size anlatamam.
Dönemsel olarak böyle bir manevi duyguya ihtiyacım vardı belki de.
Mesela az önce video çekerken sürekli belli bir sayfada boşluk oluyordu sanki içinde ayraç var gibi. Sonunda dayanamayıp baktım ve yazan ayet tam da şuan benim ihtiyacım olan , yol gösterici bir ayet oldu.."Allah ve resulüne itaat edin, birbirinize düşmeyin, sonra zayıflarsınız ve zaferi elden kaçırırsınız. Sabredin , kuşkusuz Allah sabredenlerle beraberdir.(Enfal:46)
İçinde okuduğunuz bir çok bilgi sizi ruhsal anlamda doyuma ulaştırıyor ve adeta çıkış yolu gösteriyor..
Manevi bir kitap okuyarak , dini bilgiler ışığında ruhunuza iyi gelecek bir kitap arıyorsanız tam a
Dijital Ayraç - Bölüm 7: Canan Tan - Piraye1000Kitap
Özgür Ruhun Trajik Teslimiyeti: Piraye
Uzun zamandır bir karakteri okurken bu kadar sinirlendiğimi, nabzımın hiç stabil kalmadığını ve kalbimin bu kadar sert zikzaklar çizdiğini hatırlamıyorum. Canan Tan'ın "Piraye" romanının kapağını kapattığımda içimde derin bir sessizlik değil, koskoca bir isyan vardı.
Normalde bu platformda her kitabın hayatımıza bir şeyler katacağına inanarak naif incelemeler yapmaya çalışırız. Ama ne üslubuyla ne konusuyla ne de karakterleriyle elle tutulur hiçbir yanı olmayan, neresinden tutsak elimizde kalan bir hayal kırıklığı oldu benim için.
Görüp görebileceğim en iradesiz, en tutarsız karakterlerden biri Piraye. Özgürlük, hak, adalet, eşitlik gibi kavramlar sadece dilinde; yaşamının hiçbir yerine dahil etmemiş bu değerleri. Hayatın akışına kendini öyle bir kaptırmış ki, koca bir ömrü sadece "Acaba hangisiyle evlensem?" diye düşünerek, her sene başka bir "yakışıklı" beyin ona aşık oluşunu seyrederek geçiriyor. Sözde özgürlüklerin kadını, onu kısıtlayacak hiçbir şey istemez... Ama Haşim onu kısıtladığında hemen affetmeyi bilir, kendine "Haşim'in Piraye'si" demekten zerre çekinmez. Hele o Haşim'in eski sevgilisiyle konuşurkenki küçülmesi, adeta "istersem onun eşini de elinden alırım" iması... Bir insan ancak bu kadar alçalabilir.
Ve her şeye rağmen, kendine rağmen evleniyor Haşim'le. "Denemezsem pişman olurum" diyor. Kumar mı oynuyoruz Piraye, evliliğin neyini deniyorsun? Aşık olsa bu aptallıklarını bir kalıba sokup anlayacağım ama aşıkmış gibi de davranmıyor. Bu düpedüz tercih edilmiş bir aptallık.
Haşim ise baştan aşağı bir hayal kırıklığı. Kendi kararlarını dahi tek başına veremeyen, evlenene kadar alttan alıp evlendikten sonra Piraye'nin gururunun ayaklar altına alınmasına seyirci olan bir adam. Ve nihayetinde o aptal erkeklik egosuyla
yarım bıraktığım kitaplar arasına girdi
.
Aslında kitabın fiziksel detaylarını gerçekten çok sevdim. Bölüm başlarındaki illüstrasyonlar, zarf şeklindeki ayraç, sayfa kalitesi, yazı puntosu… Hepsi huzurlu ve özenli bir atmosfer oluşturuyordu. Kitabı eline alınca sakinleşiyorsunuz.
Fakat benim için sorun hikâyenin uzun süre aynı yerde kalması oldu. Yaklaşık 50. sayfaya kadar anlatı sürekli aynı hissin etrafında dönüp durdu. Yeni bir katman açılmadığı için bir noktadan sonra okurken ilerliyormuş gibi değil, aynı yerde oyalanıyormuşum gibi hissettim.
Yavaş ilerleyen kitaplarla problemim yok. Ama o yavaşlığın altında düşünsel ya da duygusal bir hareket arıyorum. Burada ise atmosfer bir süre sonra durağanlığa dönüştü benim için.
Belki başka bir zamanda elim tekrar gider ama şimdilik yarım bıraktım.
Satır aralarında buluşmak dileğiyle
Bölüm 4: Seyir- Kendi Hayatının "Ma"sı Olmak
Seyir Eden Misin, Seyreden Mi Bu Âlemde?
Piraye’nin "Seyir" romanını bitirip masaya koyduğumda, zihnimdeki o durmak bilmeyen seslerin ilk defa biraz olsun yatıştığını hissettim. Bazı kitaplar sadece bir olay örgüsü anlatmaz; size tuttuğu aynayla sizi kendi içinizdeki o en kuytu, en karanlık odalarla yüzleştirmeye zorlar. Seyir, benim için tam olarak böyle bir "kendine dönüş" yolculuğu oldu.
Kitabın ana karakteri Mina’nın kalbinin ortasındaki o koca boşluğu, "eksiklik" hissini ve sırf bu boşluğu kapatmak için hayatının merkezine başkalarının sözlerini, ilgisini ve yorumlarını koyuşunu okurken kaç kez durup düşündüm bilmiyorum. Hangimiz hayatımızın bir döneminde o eksikliği başkalarıyla tamamlamaya çalışmadık ki? Mina’nın Celal ile olan o sarsıcı, dibi gören ilişkisinden sonra bilge bir figür olan "Ma" ile karşılaşması ve nefes terapilerinden zihin oyunlarına uzanan o dönüşümü, aslında hepimizin çakma kimliklerinden sıyrılıp özüne kavuşma mücadelesi.
"Madem eksiğim ben, bu eksikliği kapatacak olan malzeme başkalarında olmalı..." diyerek yola çıkan bir kadının, aslında aradığı tüm gücün ve bütünlüğün kendi içinde olduğunu keşfetme serüveni bu. Roman formunda yazılmış harika bir kişisel gelişim ve farkındalık başyapıtı. Yazarın zihni, zamanı, anı yaşamayı ve geçmişin gölgelerinden kurtulmayı bir rehber gibi değil de hayatın içinden canlı örneklerle anlatması kitabı inanılmaz sürükleyici kılıyor.
Zaman durdurulamaz ya da depolanamaz. Geçmiş ve gelecek sadece birer zihinsel illüzyondan ibaretken, biz gerçekten şu anı "seyir mi ediyoruz" yoksa hayatın bizi sürüklemesini sadece "seyrediyor muyuz?"
Kendi benliğini kaybetmiş, başkalarının hayatını güzelleştirmeye çalışırken kendini hırpalamış ve "inandığı kalıpları değiştirme cesareti" arayan herkesin bu sayfaların arasında
OKUDUĞUM EN İYİ KİTAP
Çok kitap okudum. Etkilendiğim, bazen duygulandığım, bazen heyecanlandığım kitaplar oldu. Dramatik kitaplarda okudum. Ama ben ömrü hayatımda ilk defa böyle bir kitap okudum.
Bu zamana kadar okuduğum yüzlerce kitabın en iyisi.
Hayatımda ilk defa bir kitabı hiç ara vermeden, gözümü sayfalardan kaldırmadan, ayraç kullanmadan okudum bitirdim. 3 saat 15 dakika da okuyup bitirdim. Kitabı tarif edecek bir kelimem yok.
Bir adam düşünün hayattaki her şeyini teker teker kaybediyor. Yavaşça zirveden sıfır noktasına iniyor. Ve çile ile geçen hayatına rağmen yaşamaya devam ediyor. Yokluk, hastalık, ölüm ve savaş. Dram'ın her türlüsü bu kitapta var. Ve en derin şekilde empati kurarak okuyorsunuz kitabı. Çok sade ve abartısız bir anlatım var.
Kitaptan çıkartılacak çok fazla ders var. Ben sadece en büyük dersi söyleyeceğim. Kumar oynamak hayattaki en büyük pişmanlıktır. Kumarın olduğu yerde pişmanlık huzursuzluk ve umutsuzluk vardır.
Kitabı kesinlikle tavsiye ediyorum. Okuyun okutun gözünüz gönlünüz kitap görsün. :-)
Muhammed Şamil Yıldız
16.05.2026