ayşegül yahyaoğlu
@aysdem_
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
“Ben, Amir”, Sinan Akyüz’ün yine insanın içini burkan, okurken hem öfke hem acı hem de derin bir çaresizlik duygusu yaratan romanlarından biri. Akyüz’ün gerçek olaylardan yola çıkarak yazdığı kitaplarında hissedilen o “yakıcı gerçeklik” bu romanda da çok belirgin. Hikâye boyunca öyle anlar geliyor ki, okuyucu olarak sadece tanık olmak bile ağır gelirken, Amir’in bunu bizzat yaşamış olması insanın yüreğine taş gibi oturuyor.
Kitap, özellikle Balkan coğrafyasında sıradanlaşmış zorlukların aslında ne kadar ağır bir insanlık dramına dönüştüğünü çarpıcı bir dille aktarıyor. Amir’in yaşadığı kimlik çatışması, ailesiyle olan bağları, özgürlük arayışı ve bir kimlik bulma çabası çok sade ama bir o kadar vurucu sahnelerle veriliyor. Sinan Akyüz’ün akıcı, sürükleyici dili sayesinde roman neredeyse bir solukta okunuyor; fakat etkisi uzun süre insanda kalıyor.
En çok da şu hissi bırakıyor: bazı hikâyeler kurgu olsa inanılmazdır ama gerçek olunca daha da can acıtır.
Amir’in yaşadıkları, “coğrafya kader midir?” sorusunu defalarca sorgulatıyor.
Duygusal olarak sarsıcı, düşündürücü ve etkileyici bir roman. Sinan Akyüz’ün tarzını sevenlerin çok güçlü bulacağı, yeni başlayacak olanların da yazarla tanışmak için doğru bir tercih diyebileceğim bir eser.
Canan Tan’ın Eroinle Dans’ı, okuru daha ilk sayfadan içine çeken, duygusal olarak yorarken aynı zamanda farkındalık da yaratan bir roman. Hikâyenin ritmi hiç düşmüyor; sert bir mesele anlatmasına rağmen anlatımındaki akıcılık sayesinde kitap bir solukta gidiyor.
Kitabın en vurucu yanı, “madde bağımlılığı” gibi ağır bir konuyu didaktik bir dille değil, tamamen insanî ve gerçek bir perspektifle ele alması. Karakterlerin yaşadığı savrulmaları, pişmanlıkları, kaçışları ve yeniden tutunma çabalarını o kadar doğal veriyor ki, zaman zaman “ben olsam ne yapardım?” diye düşünmeden edemiyorsun. Özellikle duygusal ilişkilerdeki çöküş, aile ile yaşanan kopuşlar ve iç hesaplaşmalar çok gerçek… Hatta bazı bölümlerde karakterlerin çaresizliğini hissetmek insanı gerçekten sarsıyor.
Canan Tan’ın dili yine tanıdık şekilde yalın ama etkili; fazla süs yok, gösteriş yok ama duygu yoğunluğu hep var. Roman bittiğinde insanda hem bir hüzün hem de “iyi ki okudum” hissi bırakıyor. Bir yandan bağımlılığın ne kadar sessizce büyüyen bir karanlık olduğunu hatırlatıyor, diğer yandan “her düşüşün bir tutunma ihtimali var” duygusunu da hissettiriyor.
Dönüş, Ayşe Kulin’in insanın yüreğinde ağır ama bir o kadar da gerçek bir iz bırakan romanlarından biri. Kitabı okurken zaman zaman nefesimin kesildiğini, karakterlerin yaşadığı kayıpların ve kırılmaların kendi içimde de yankı bulduğunu hissettim. Kulin’in o kendine has sade ama vurucu anlatımı, yine insanın içindeki en kırılgan yerlere dokunuyor.
Hikâyede en çok beni etkileyen, “dönüş” kavramının sadece bir yere değil; insanın kendi içine, geçmişine, hatalarına ve yüzleşmelerine yapılan bir yolculuk olmasıydı. Karakterlerin hep bir eksik parçası varmış gibi yürüttükleri yaşamlar, o parçayı bulmanın bedelleri, kabullenişleri… Bütün bunlar kitabı sadece bir olay örgüsü olmaktan çıkarıp duygusal bir deneyime dönüştürüyor.
Ayşe Kulin, yine büyük laflara ihtiyaç duymadan; aile bağlarını, göçün acılarını, kimlik mücadelesini ve geçmişin insanın yakasından hiç tam olarak düşmeyen gölgesini öyle doğal bir dille aktarıyor ki, kitabı kapattıktan sonra bile uzun süre karakterleri düşünmeye devam ettim.
Dönüş, okurken hüzünlendiren ama bitirdiğinizde içinizde bir “iyi ki okudum” sıcaklığı bırakan romanlardan biri. Kulin’i sevenler için zaten kaçınılmaz bir okuma; Kulin’le yeni tanışacak olanlar içinse müthiş bir başlangıç.
