Kitap yazarın uzun yıllar biriken psikoterapi tecrübesine dayanıyor. Literatürde gördüğü eksiği tamamlamak için bu eseri kaleme almış.
Seanslarında çözüme ulaştıramadığı kısımlarda hep aynı ortak noktayı gözlemlemiş: duygusal olarak tatmin edilmemiş kişiler. Bu tespit üzerinden danışanları ile görüşmelerine devam ettiğinde şu kavramı oluşturmuş: duygusal ihmal ve yol açtığı boşluk hissi.
Duygusal ihmalin ne olduğunu tanımlamış, nasıl ortaya çıktığını ayrıntılı olarak anlatmış ve çözüm yolları ile ilgili ayrıntılı ve yol gösterici yöntemlerden bahsetmiş.
Hem kendine yardım kitabı olarak hem de terapistler için bir rehber olarak çok beğendiğim bir eser oldu.
Yazar kitabında klasik eserlerle ilgili fikirlerini belirtirken çok kopuk belirttiğini düşünüyorum, konuyu bağlamakta yetersiz kalmış.
Öykü, şiir, roman türleriyle ilgili dünyaca ünlü klasikleri neden okumamız gerektiğini anlatmış fakat sadece tek bir kitaptan bahsederken bile o kadar konuşma havasında ki odaklanmakta zorlandım ve yarım bıraktım.
Eğer ilerde yazarın bahsettiği kitaplardan birini okursam; yazarın o kitapla ilgili bahsettiği 4 5 sayfalık kısmı okurum ve prof.luğa dayanan yorumlarından faydalandım fakat onun dışında kitaba tekrar başlamayı düşünmüyorum.