Drogo, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu. Bir insan acı çektiğinde duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun diğerlerinin bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti.
Bir armağan, bir mucize olduğu söylenen şu hayatın saçma sapan bir şekilde bitebileceğinden korktum hep. İçimde böyle bir korku varken de hayatın tam da bu şekilde, yani saçma sapan bir şekilde sürdüğünü anlamadım. Asıl bundan korkmam gerektiğini anlamadım.
Gerçekten bilemediğimiz pek çok şey var. Bir şeyler bildiğimizi düşünmemiz sadece bir hayal, bir sanı.
Uzaydan gelenler beni durdurup sorsalar, "söylesene arkadaş, dünyanın dönüş hızı ekvatorda saatte kaç mildir?" kalakalırdım.
Yahu, salının arkasından neden çarşamba geldiğini bile aklım almıyor ki benim.
Galaksiler arası alay konusu olurdum kesin