Aysel Dilber
@aysl_d
“ Senin ince gönlünü hangi kış kırabilir. “
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir baba istemeden de olsa demek ki kendi evladının ruhunda derin, onulmaz yaralar açabiliyormuş. Kitabı okurken bunu düşündüm sürekli. Bizim için basit görünen çoğu zamanlar umursamadan takıntığımız tavırlar bir insan evladının yüreğine oturup öylece yerleşebiliyor, ömrünün sonuna kadar da yakasını bırakmayabiliyormuş. Ne dehşet verici bir hakikât. Biz görmek istemesek de bu hakikât anıt gibi karşımızda. Kafka’ nın yazdığı mektupta.
İnsanın içi acıyor okurken. Her davranış şeklini affedebilirim, bazıları belki ebeveyn olunca doğan sorumluluktan kaynaklı davranış şekilleri, kendilerini mecbur hissettikleri için -ki hiç mecbur değiller- öyle davranmak zorunda hissediyor olabilirler. Fakat evladını, kendi dünyaya getirdiğin evladını küçümsemek, aşağılayacı gözlerle bakmak ne demek? Bir de kemiklerine kadar bunu hissettiryorsun. Değil Kafka’ nın herhangi bir insan evladının, özbeöz babası tarafından böyle bir muameleye maruz kalması affedilir şey değil.
“ Burada aslında senden bir nebze olsun bağımsızlık kazanarak uzaklaşmıştım, ama yine de kuyruğu birilerinin ayaklarının altındaki toprağa sıkışmış, başını serbestçe dışarı uzatıp yana doğru kıvrılarak kaçmaya çalışan bir solucana benziyordum hafiften. “
“Yazdıklarım senin hakkındaydı, orada tek yaptığım senin omzuna yaslanıp içimi dökemediklerimi yazıya dökmekti.
Bilinçli olarak uzatılmış bir vedaydı sana ama bunu tetikleyen de yine sendin, bense sadece nihai sonucu belirleyebilirdim. “
Kiapta, neredeyse insanî kirden üzerinde eser bulunmayan bir baba figürü ve bu baba figürun altında ezilen kendini köşeye kıstırılmış solucan gibi hisseden bir oğul var, ..ki Kafka babasına;
“ gerçi onun için yine de çok önemli birisin ama benim için her şeydin.”
..diyecek kadar derinden
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“Gûya seni yazdım; atom ve füze devrindeki, inkâr ve ihtilâç asrındaki mâverâ kılavuzunu anlatmaya savaştım, gûya…
Soluk bir kumaş üzerinde hâreli lekeler güneşi ne kadar gösterebilirse, bu kargacık, burgacıklar da seni o derecede anlatabilir. “
...
Üstadın Esseyid Abdulhakîm Arvâsi için kaleme aldığı müthiş bir eser. Bulutlu gözlerle okumaya başladım, yine bulutlu gözlerle bitirdim. Kitap sizi hemen içine alıyor, kaleminin büyüsüyle kah Beylerbeyi’ndesiniz, kah Heybeliada’da, kah Abdulhakim Arvâsi’nin dizinin dibinde. Maddi olduğu kadar, aynı zamanda manevi bir yolculuk.
Üstadın, “ bana benim gibi kavrulmuş biri lâzım, nihayet buldum: İmam Gazalî.. “ diye bahsettiği büyük İslam âlimi İmam Gazalî’yi benim de okumaya başladıktan sonra ‘buldum’ diye içimden geçirdiğim aynı Allah dostu oluşu, ayriyetten güzel bir tevafuk oldu benim için.
Ve, günümüzde de değişmeyen, işin sırrını vâkıf olamamış, olmadığı için de inkâr yolunu seçen kişilerden ziyâde, Üstad; bir Allah dostuna intisap etmek, râbıta ile Allah’a yaklaşmak, mürşidinin yardımıyla Allah’ın huzuruna çıkabilme sırrını yaşadığı gibi anlatıyor kitapta.
Ya Allah ile kul arasına kimse giremez safsatası... ?
Üstadın tabiriyle ; “ O kafası balyozla ezilemeyecek kadar sert küfür yobazına şöyle anlatınız: Bu araya girme değil, ileridekinin geridekini çekip Allah’a götürme işi. Sen, raftaki bir kitabı almak için bile araya vasıta katar, iskemleye çıkarken; sen vapurdaki yolcuyu seçmek için bile vasıtasız edemez, eline bir dürbün alırken, Allaha vasıtasız ermekten, nasıl bahsedebilirsin? “
Son olarak, Üstadı merak edenler için bir biyografi, ipin ucunu nerde kaçırdım, hayatın anlamı ne ki.? soranlara bir burhan, ve sabah-akşam nefsiyle uğraşıp bitâp düşen yorgun
kemal sayar'ı ilk defa 'sonsuza dek şophie' şiiriyle tanımıştım, sevmiştim ve çok etkilenmiştim. diğer psikologlar gibi değil o benim için. kendisi de psikolog olduğu halde günümüz hasta/doktor sömürü düzenine çok ağır eleştiriler getirebilecek kadar dürüst, şeffah, bizden birisi O.
kitabı okurken, ruhunuza pencere açan bir tarafı var. adında olduğu gibi 'yavaşlayıp' bir an içinizi dinliyorsunuz.
Sıcağı sıcağına yazmak istiyorum. İtiraf etmeliyim okurken şimdiye kadar 'niye okumakta geç kaldım diye' içten içe kızıp durdum kendime. Kitaba, Cemil Meriç'e, ve ûslübuna hayran kaldım. Bu inceleme bittikten sonra ben başka bir kitabına çoktan başlamış olacağım..
Cemil Meriç, şahsına yapılan bütün methiyeleri ve daha fazlasını zerresine kadar hak eden büyük mütefekkir büyük düşünür benim için.
Kitabı okurken bahsettiği yazarlardan, şâirlerden, kitaplarından kendime yeni bir okuma listesi çıkardım, sadece bunun için dâhi okunmaya değer..
Türk düşünce tarihinin zirvesi, itibârını yücelten bir eser ve köklerinden kopartılan yeni neslin Cemil Meriç'in bütün eserlerini okuması, okullarda ders olarak okutulması tarihimiz için, Türkiye için, geleceğimiz için çok büyük bir iyilik olurdu, keşke olsaydı.
" Mağlubiyet nedir? Başkasının şahsiyetini kabul ve iradesine tâbi olmak."
Osmanlı'yı eleştirenlerin 'bu ülke'yi' okurken hakikat'ı yüzlerinde tokat gibi hissedeceklerine de garanti veriyorum, elbette ki, gerçekle yüzleşmeye cesaretleri varsa..
Benim çapım ne Cemil Meriç'i anlatmaya ne de kitabı bütünüyle anlamaya yetmez. Anladığım tek gerçek illâki okuyun.
güzeldi, aynı zamanda sarsıcıydı. kafka yaşasaydı yine de bu mektupların okunması diler miydi hiç sanmıyorum. kim ister ki? hem ağır hasta olup hem de müptelâsı olduğu bir sevginin altında yavaş yavaş yok olmaya şâhitlik edilsin. kendimi suçlu gibi hissettim. her neyse.
...
" Birlikte geçireceğimiz bir gelecekten neden söz ediyorsun, Milena? Olmayacağını bildiğin için mi? "
