Aysusu
@aysusuu
Bisikletten düşen Andreas Doppler, yerde yatarken hayatı film şeridi gibi gözünün önünden geçer. Neden var olduğunu ve gerçekten ne yapmak istediğini uzun uzun düşünür. Herkesten ve her şeyden uzak, sakin ve huzurlu kendi alanını oluşturabileceği ormanda yaşamaya karar verir.
Bir süre sonra avlamak zorunda kaldığı anne geyiğin yavrusu en yakın arkadaşı olacaktır. Daha sonra oğlu da bu gruba katılacak ve zamanla ormanda yaşayanların nüfusu artacaktır.
Tüketmeye ve bir numara olmaya o kadar odaklanmışız ki bunları yaparken yaşamayı unutuyoruz. Başkalarının ne dediğini bıraksak ve sadece ne istediğimizi sorgulasak, kendi ”en”lerimizi belirlesek daha mutlu oluruz sanki. Altmetni güçlü bir kitap. Bir şans vermelisiniz bence.
Reklam
Yaşamın baharatı ya eksik kalıyor ya fazla kaçıyordu. Bir türlü çimdik ayarını tutturamıyordu evren.
Değişim hava gibi, solunduğu belli olmayan bir şeydi; insanın ciğerlerini doldurmaya devam ediyor, beyin haritasında her an şekilleniyor, ta o aydınlanma ânına kadar anlaşılmıyordu. Bütün yaşadıklarının, başına gelenlerin, gelmeyenlerin, beklentilerinin ve hayal kırıklıklarının onu başka bir yere taşıdığını biliyordu.
Her aşçı deneyerek en iyi tarifi bulabilirdi. Kendi kaplarını, kendi fırınını defalarca kullanarak, eskiterek, her biriyle defalarca didişerek.
Reklam