"Şairi önce asacaksın, sonra darağacının altında ağlayacaksın." Bir dönem Osmanlı padişahlarının tahta otutur oturmaz, bütün şehzadeleri öldürmeleri (arkasından da tek tek, kardeşleri için hüzünlenmeleri) de bu "devlet için zorunlu acımasızlık" mantığıyla meşrulaştırılırdı.