Eda AYAZ
@ayzeda
İstanbul
134 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Hayvan Çiftliği'ni okuduğunuzda, en başta “Bütün hayvanlar eşittir.” diyen yöneticilerin yıldırma, sindirme ve korkunun kol gezdiği bir düzen yarattıktan sonra bu özdeyişi “Bütün hayvanlar eşittir, ama bazı hayvanlar öbürlerinden daha eşittir.” diye geliştirmelerinin hakların ve özgürlüklerin ortadan kaldırıldığı bir toplumdaki ayrıcalığı işaret ettiğini hemen anlıyorsunuz.
George Orwell yönetimin, yöneticinin kanundan, hukuktan ve adaletten ayrılınca nasıl bir felakete, karanlığa sürükleneceğini ve bunların sonuçlarını resmediyor. Domuzların adaletsizliği, emek hırsızlığı, otoriterliği ve köpeklerin saldırganlıkları okuyucuyu kat be kat çileden çıkartıyor. Kitap önceki yüzyıllardaki otoriter rejimleri tasvir ettiği gibi sanki günümüze ve günümüzden sonraki dönemlere de hitap ediyor.
Kitap bir kaç bölümden ibaret.
Çocuğun okula kadar olan serüveni.
Tecavüz suçundan mahkum yiyen adamı savunan baba.
Mükemmel bir baba, akıllı, empatisi yüksek..
Hani 42 sene haksız yere yatan zenci bir mahkumun haberini hatırlayınca, Amerika'nın sicili az bozuk değil. Tabiki kitapta geçecek.
Yeşil Yol filmi de bununla alakalı değil mi zaten?
Zenci. Suçlu olma potansiyeli yüksek. Ve kesinlikle ilk suçlu yaftası ona.
Çocuk bakış açısıyla olaylara bakınca, büyüklerin büyük kusurları daha belirgin göze çarpıyor.
Saf ve temiz oldukları için sade ve net oluyorlar.
Sağlığını kaybedip, ölümle yüz yüze gelmeden önce,değerli olabilmeli hayat.
İlla büyük acılar çekmemeli, küçük mutlulukları fark etmek için. Başkasının yerine koyabilmeli insan kendini. Ağlayan birine ‘Gül’, inleyen birine ‘Sus’ dememeli! Ağlayana omuz, inleyene çare olabilmeli!
Dikeni yüzünden hesap sormak yerine gülden,derin bir soluk alıp hapsetmeli kokusunu içine. Çalışmadan başarmayı, sevmeden sevilmeyi, mutlu etmeden mutlu olmayı beklememeli!
Ama küçük, ama büyük; her hayal kırıklığı, her acı, bir fırsat yaşamdan yeni bir şeyler öğrenebilmek için; kaçırmamalı!
Çünkü; hiç düşmemişsen, el vermezsin kimseye kalkması için, hiç çaresiz kalmamışsan dermanı olamazsın dertlerin, ağlamayı bilmiyorsan neşesizdir kahkahaların,merhaba dememişsen anlamsızdır elvedaların.
platonik aşkın doruk noktasıdır ve bir adam, karışılık beklemeden aşık olan bir kadının duygularını bu kadar mı güzel anlatır...
kitabı bitirip kapağını kapattığınızda şu soruyu sorarsınız: 'böylesine bir aşk gerçek olabilir mi?'
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,3bin okunma
Aşkta insanın niyeti mi daha önemlidir, kısmeti mi ?
Mutluluk veya mutsuzluğumuz bizim için seçimlerimize mi bağlıdır ? Yoksa bizim dışımızda mı gelişip başımıza gelirler ?
Mükemmel kelimesinin içini kesinlikle dolduran anlamını sonuna kadar verebilen bir kitap.
Yalın ve yorumsuz bir şekilde sıradan bir mahallenin sıradan bir gecekondusunda bir insanın hikayesini ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi. Her gün gördüğümüz insanların nasıl bir hayat yaşadığını öğrenebileceğimiz çok güzel bir roman olmuş. O kadar çok şey değişip gidiyor ki bazen bu akışın hızına kendimizi kaptırıp farkına bile varmıyoruz yada işimize gelmiyor orası ayrı. Kitabın başlarındaki Mevlut'un ilk gençlik yılları ve romanın sonu gereksiz yere uzatılmış gibi geldi bana. Sonunda ise roman bitsin Mevlut'un acıları son bulsun Rayiha'ya yeniden kavuşsun istedim. Rayiha ile Mevlut'un aile olduğu bölümler hiç bitmesin istedim. Mevlut'un Rayiha'ya olan sevgisini iliklerimde hissettim. Rayiha'nın sonunu öğrendiğimde oturup ağlamak istedim. Belki de nice zamandır beni bu kadar içine çeken bir roman okumadığım için bu etkilenişim.
Orhan Pamuk'un dili okuyucusunu yormayan, günlük,akıcı,sade bir dil...Romanın kurgusu okuyucuyu içine çekiyor geriye bize sayfalarda kaybolmak düşüyor.
Mevlut ile Rayiha gibi sevmeyi sevilmeyi diledim romanı bitirirken.
Bol kitaplı günler.
