Onu aklımdan çıkaramıyordum. Acı çekmek Ne demekmiş asıl şimdi anlıyordum. Acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi. Ayaktaki cam Kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancıları boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları ,başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey.
“Ne diyorsun evladım sen, babanı mı öldüreceksin?”
“Evet, öldüreceğim. Çoktan başladım bile. Öldürmek derken öyle Buck Jones’un tabancasını alıp dan diye öldürmeyi kast etmiyorum. Öyle değil. Kastettigim onu kalbimde öldürmek. İyiliğini istemekten vazgeçmek. Derken bir gün ölüp gidecek.”