Kitap, İsa Özinan'ın hayat hikâyesini ve yaşadığı dönüşüm sürecini anlatıyor. Yazar; çocukluk yıllarından başlayarak eğitim hayatını, iş dünyasındaki başarılarını ve karşılaştığı zorlukları samimi bir dille paylaşıyor. Hayatın her zaman planlandığı gibi gitmediğini, maddi ve manevi anlamda yaşadığı iniş çıkışları okuyucuya aktarıyor.
Eserde yalnızca kariyer ve başarı öyküsü değil, aynı zamanda insanın kendini tanıma ve hayatın anlamını arama süreci de ön planda. Yaşadığı deneyimler, karşılaştığı insanlar ve olaylar sayesinde bakış açısının nasıl değiştiğini anlatan yazar; umut, sabır, azim ve inancın önemine vurgu yapıyor.
Kitap boyunca okuyucu, bir insanın zorluklar karşısında nasıl yeniden ayağa kalkabileceğini, hatalarından nasıl ders çıkarabileceğini ve içsel yolculuğunda nasıl olgunlaşabileceğini görüyor. Bu yönüyle eser, hem bir yaşam hikâyesi hem de kişisel farkındalık ve gelişim üzerine düşündüren bir anlatı niteliği taşıyor.
Spoiler olabilir...
Puan vermedi·153 syf.·
2026 77. kitabı
İyi niyetle yapılan her şey, iyi netice mi verir? İyi niyetin ölçüsü nedir? Toplumsal fayda için ilkelerden taviz verilmeli midir? Pek çok soruyla bitirdim kitabı. Kısaca bir kasabanın ve o kasabada büyümüş bir genç öğretmenin hayat hikâyesi diyebiliriz. Kitabın başlarında herkes çok iyi, her şey çok yolunda. Ama sonra işler çığrından çıkıyor. Hem de nasıl... Sonu çok anlamlıydı. Yazarın bunca tuğyanı bir araya toplaması boşuna değilmiş... Bana biraz 
Başkanın Adamları'nı hatırlattı ama onda böyle bir mesaj vermemişti sanki. Alkolik bir babanın kendi başının çaresine bakmak zorunda kalmış kızının öyküsü diyebiliriz, Nezaket'in öyküsüne. Azim ve başarı öyküsü de diyebilir miyiz? İlkelerden taviz verilmese diyebilirdik. Ancak Nezaket için koca bir hayal kırıklığı sadece. Bir de Yavuz meselesi var ki... Neyse kitabın sonunda Nezaket hakikate yöneldi, diye sevinelim. Gerisi kalsın öylece. Bu arada herkes kendi yöresine aitt geleneksel sanatlara da ürünlere de sahip çıksa... güzel olurdu. Ama ahşap çürür, pamuk eskir. Bunlar da insana ölümü hatırlatıyor galiba, kendi ölümlülüğünü... O yüzden mi her yer bu denli "naylon"laştı, betonlaştı? Üzerine düşünmeli...
Başkanın Adamları'nı hatırlattı ama onda böyle bir mesaj vermemişti sanki. Alkolik bir babanın kendi başının çaresine bakmak zorunda kalmış kızının öyküsü diyebiliriz, Nezaket'in öyküsüne. Azim ve başarı öyküsü de diyebilir miyiz? İlkelerden taviz verilmese diyebilirdik. Ancak Nezaket için koca bir hayal kırıklığı sadece. Bir de Yavuz meselesi var ki... Neyse kitabın sonunda Nezaket hakikate yöneldi, diye sevinelim. Gerisi kalsın öylece. Bu arada herkes kendi yöresine aitt geleneksel sanatlara da ürünlere de sahip çıksa... güzel olurdu. Ama ahşap çürür, pamuk eskir. Bunlar da insana ölümü hatırlatıyor galiba, kendi ölümlülüğünü... O yüzden mi her yer bu denli "naylon"laştı, betonlaştı? Üzerine düşünmeli...Reklam
Her ne kadar çocukluğumda ve ilk gençlik yıllarımda kitaplarından uyarlanan filmlerine aşina olsam da, Fakir Baykurt ile gerçek anlamda tanışma kitabım, Eşekli Kütüphaneci oldu.
Kitap, Ürgüp’ün küçük bir köyünde okumanın önemini kavramış idealist bir kütüphaneci olan Mustafa Güzelgöz’ün hikâyesini anlatıyor. Çabayla nelerin başarılabileceğini didaktikleşmeden ve okuyucuyu sıkmadan aktarmayı başarıyor. Mustafa Güzelgöz’ün gerçek bir halk kahramanı olması ise insanın içini umutla dolduruyor.
O yalnızca yurttaşlarına kitap ulaştıran ve okuma sevgisi aşılamaya çalışan biri değil; kadınlara dikiş makineleri ve tezgâhlar getirerek onların evden dışarıya ilk adımlarını atmalarını sağlayan, köylülere şarap üretimi ve kooperatifçilik konusunda yeni kapılar açan bir öncü aynı zamanda. Bunun yanında, Türk–Yunan ilişkilerinde doğru yaklaşımlarla nelerin başarılabileceğine dair de güzel bir örnek sunuyor.
“Benim çabamla ne değişir ki?” diyenlere ders olarak okutulması gereken bir azim hikâyesi bu. Elbette hikâyenin bir noktasında cehaleti arkasına alıp bu güzel insanın önünü kesmeye çalışanlar da çıkıyor. Ancak altın her zaman altındır.
Fakir Baykurt’un kendi ülkesi ve halkı adına yaptıklarını da okuyunca, bu karakteri kendisinden daha iyi anlatabilecek başka bir yazarın olamayacağını düşündüm. İyi ki okudum.
Bugün hâlâ umudu, gayreti ve bireysel çabanın gücünü hatırlamak isteyen herkesin okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Kitap, yazarın büyüme sürecinde yaşadığı deneyimleri, karşılaştığı insanları ve hayatına yön veren olayları konu alıyor. Olayların gerçek olması kitabı daha etkileyici kılıyor. Her sayfada merak uyandıran yeni bir anıyla karşılaşırken, aynı zamanda bir çocuğun gözünden dünyaya bakma fırsatı buluyoruz. Yazarın mizahi anlatımı sayesinde kitap son derece akıcı ilerliyor; güldüren anların yanında düşündüren ve duygulandıran bölümler de yer alıyor.
Bu kitabı okurken en çok hoşuma giden şey, sıradan gibi görünen anıların bile ne kadar değerli olabileceğini göstermesiydi. Dahl, geçmişini anlatırken yalnızca yaşadıklarını aktarmıyor; aynı zamanda cesaret, merak, hayal gücü ve azim gibi kavramların önemini de hissettiriyor. Bu nedenle kitap, bir anı kitabından çok daha fazlasını sunuyor.
Sonuç olarak Küçük Adam Büyürken, hem sürükleyici hem de samimi bir eser. Okurken bazen gülümsedim, bazen şaşırdım, bazen de kendi çocukluğumu düşündüm. Kitap bittiğinde geriye sadece yazarın anıları değil, insanın büyüme yolculuğuna dair sıcak ve unutulmaz izlenimler kalıyor. Keyifli okumalar…
Kübalı yaşlı bir balıkçının devasa bir kılıçbalığıyla okyanusun ortasında giriştiği o amansız ve tek başına mücadeleyi hayranlıkla okudum. Hemingway, insanın doğayla olan savaşını anlatırken aslında azmin, yenilmezliğin ve iradenin sınırlarını muazzam bir sadelikle işlemiş. "İnsan mahvolabilir ama yenilemez" sözünün vücut bulmuş hali olan, içimde derin izler bırakan çok güçlü bir hikayeydi.
Puan vermedi
doğuştan serebral palsi hastası olan Christy Brown'un yaşam mücadelesini konu alır. Vücudunun büyük kısmını kontrol edemeyen Christy, yalnızca sol ayağını hareket ettirebilir. Buna rağmen azmi, ailesinin desteği ve öğrenme isteği sayesinde yazmayı ve resim yapmayı başarır.
Reklam
Reklam